03 Oktober 08 - 00:29Afscheid

Van 4 collega's namen wij vanavond afscheid. En niet in de zin dat ze dood zijn hoor, maar gewoon, omdat ze niet meer bij ons werken. 1 collega is vertrokken naar een ander notariskantoor, 1 collega heeft het notariaat compleet verlaten en doet nu iets met milieu en kreeften en windmolens (????), 1 collega is weer gaan studeren en 1 collega is gestopt met werken omdat ze een rijke man aan de haak heeft geslagen...... 4 compleet verschillende redenen en alle vier per 1 september niet meer werkzaam bij ons. Tja, het kan verkeren, blijkbaar. Zo gaat er jaren niemand weg en zo vertrekken er zomaar 4 tegelijk.

Dat er vandaag afscheid genomen zou worden was al een tijdje bekend en van te voren was er dan ook aangegeven dat er heus wel speeches gehouden mochten worden. Maar eigenlijk was er niemand die zich daarvoor opofferde. En niet omdat wij de vertrekkende collega's zo vervelend vinden, maar meer uit........tja, ik weet het niet. Onze aanwezigheid zou eigenlijk al genoeg moeten zijn, vonden wij. En dat is ook zo natuurlijk.

Uiteindelijk zouden dan alleen de 3 bazen een speech houden, maar tot onze grote verrassing bleek opeens bijna iedereen zin te hebben in een fijne speech. Resulterende in ongeveer 55 speeches, waarvan ongeveer 50 door 1 en dezelfde persoon. Want ja, zodra er alcohol in de man zit........ (gaat men ook overdrijven, zoals ik zelf, want het waren natuurlijk heus niet echt 55 speeches).

Michaela - default - Nog geen nieuws / Geen trackback - § ¶

01 Oktober 08 - 23:59Michaelaas avontuur

Nou ja...avontuur? Op zich valt dat ook wel weer mee, maar toch. Het log dient gevuld te worden, dan maar beter met een pakkende titel. Het speelde zich afgelopen zaterdag af. In Lelystad. Of all places.....Lelystad. Het theater wel te verstaan. Ik was uitgenodigd door Frank, de zangert (zoals hij het zelf altijd zegt) van U2NL om foto's te maken van het optreden in het theater aldaar, in Lelystad. Een vreselijk mooi theater, volgens deze zangert. Toen hij dat zei krabte ik eens even verbaasd achter mijn oren. Mooi theater? U moet weten, vele jaren geleden werkte ik in het hotel in Lelystad en daar vlak naast stond het theater. Een ouwe doos, niets moois aan. Ik dacht nog, die zangert is niet goed......die heeft niet goed gekeken, die vergist zich gruwelijk. Totdat ik mijn ouders sprak en vertelde dat ik U2NL zou fotograferen in het theater in Lelystad. En ook zij begonnen meteen te roepen dat dat toch wel zo'n mooi theater was. En zo kwam ik er achter dat in Lelystad een compleet nieuw theater staat. Als ik me niet vergis is ie oranje van kleur, hartstikke hip en niet te missen. Ik zag het niet overigens, het was al donker toen ik aankwam bij het theater.

Na een belletje van mijn kant dat ik was gearriveerd werd ik door Nathalie, de bandmanager (of was het nou tourmanager?), opgehaald en meegeloodst naar de artiestenfoyer alwaar het bandvolk en crew me hartelijk ontving. Vervolgens kreeg ik de grand tour door het theater en tot mijn grote verrassing mocht ik overal komen om foto's te maken. Voor, achter, onder, boven, zijkant.......u roept een kant en ik mocht daar zijn. Ik wreef eens verheugd in mijn handen en besloot daar eens asociaal gebruik van te maken.

En zo geschiedde.......anderhalf uur lang heb ik alleen maar foto's genomen vanaf al die voornoemde plekken en meer. Het was een waar walhalla voor mij met een af en toe ook zeker het nodige gevloek. Dan zat ik klaar voor de mooiste foto van het jaar, goeie belichting en alles.........en juist op het moment dat ik dan op het fotomaakknopje drukte kwam me er toch een bak licht van dat podium af. Niet te filmen, letterlijk en figuurlijk. Geweldig natuurlijk voor het publiek, maar funest voor mijn foto. Awel, uiteindelijk heb ik inclusief overbelichte (en natuurlijk ook onderbelichte en bewogen) foto's, 315 opnamen gemaakt.

En dat breekt me nu op. Uiteraard wil ik alleen maar goeie, mooie, fantastische en geweldige foto's aanleveren en dat betekent photoshop till you drop. En daar ben ik nu heel erg druk mee. Ik zou er bijna rsi van krijgen, maar het is voor een goed doel: U2NL genaamd!!

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

08 September 08 - 00:34Volendammer Kermis

Wie had dat ooit gedacht? Michaela op de Volendammer Kermis? Ik zou het zelf nooit zomaar verzonnen hebben. Zo was ik er 1 keer eerder, bijna 10 jaar geleden. Vers uit de polderklei van Dronten getrokken en in Purmerend neergestreken. En op de één of andere manier kwamen we in Volendam terecht, alwaar de Volendammer kermis in volle gang bezig was. Ik wist niet wat ik meemaakte. Waar ging dit over? Wat een vreemd feest en dat 4 dagen lang? Wie heeft dit verzonnen? Maar goed, ik was natuurlijk helemaal niet bekend met de  Noord Hollandse manier van kermis vieren. Kermis was voor mij botsauto's, een zweefmolen en suikerspinnen. Niets meer en niets minder. Het 4 dagen lang feesten in een dorp met alles er op en er aan......nee, dat kende ik niet. Ik was zogezegd een beetje geschokt en vond het maar een raar iets.

Maar ja, dan woon je hier een tijdje en leer je kennis maken met bijvoorbeeld de Beemster feestweek. Ook een kermis, maar ook optredens en jezelf helemaal te pletter zuipen. En dat dan een paar dagen achter elkaar. Niet voor mij hoor. Ik hou het dan altijd gewoon bij 1 avond, dat is gezelligheid genoeg.

En toen kwam de vraag of ik mee wilde gaan naar de Volendammer Kermis. Een volendamse collega zou een tafel regelen in een kroeg op de dijk en dan zouden we daar de middag en avond vertoeven. Uiteraard met de nodige alcohol-inname. Ik riep natuurlijk direct ja. Gezellig!! En gezellig was het afgelopen vrijdag. Met een groep collega's uit Amsterdam en Monnickendam hebben we een topavond gehad in het Havengat. Wat een feest, wat een gezelligheid. En dan die muziek ook. Collega M. had me al een kermislied gestuurd via hyves en ik had hier en daar via Youtube al aardig wat typisch Volendamse kermisliederen bekeken en geluisterd. Zo leuk, maar het blijft apart voor zo'n polderwijf als ik ben. En toch gaat het prima samen hoor, viswijven en polderwijven. Niets mis mee.

Volgend jaar maar weer denk en hoop ik.

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

23 Augustus 08 - 23:02Michaela the thrillseeker

Met een lekker wijntje en een hapje vertoef ik op de bank deze avond. Ik kijk niets bijzonders op tv en zap van het één naar het ander. Plots hoor ik een ratelend geluid, dat steeds dichterbij komt. Een helikopter lijkt het wel. Ik loop naar de achterdeur en kijk naar buiten. Ik zie niets natuurlijk, want het is donker, maar ik zie wel bewegende lampjes in de lucht en ik hoor keihard helikoptergeluiden. Dat moet dan wel een helikopter zijn en hij cirkelt boven mijn wijk. Ik besluit eens even een kijkje te nemen aan de voorkant van het huis en besluit direct dan maar even de honden uit te laten. Eenmaal buiten zie ik bijna al mijn buren buiten staan. Iedereen is natuurlijk nieuwsgierig waarom er een helikopter zo laag over de wijk vliegt. Ik ben nog niet eens 100  meter van mijn huis verwijderd en ik hoor een knal. De schrik vliegt me om mijn hart.......what the fuck!!! Ik zie buren weer naar binnen schieten en hoor ze tegen mij roepen dat ik maar snel weer naar huis moet gaan. Ja, laat ik dat maar doen.

Eenmaal thuis kruip ik achter de computer en probeer op de één of andere manier te achterhalen waarom er inmiddels alweer bijna een half uur een helikopter over de wijk heen vliegt. Niets te vinden natuurlijk. Waar is die goeie ouwe tijd van de scanner gebleven? Waarop vroeger alle spannende dingen de huiskamer werden ingeslingerd (gadget van mijn vader, haha). Vervolgens zie ik mensen met zaklampen door het bos/park aan de voorkant van mijn huis lopen, fietst en rijdt er politie door de straat en blijft de helikopter maar cirkelen.

Waarom? Waarom kan ik er niet achter komen wat er aan de hand is? Moet ik binnen blijven? Moet ik de gordijnen dicht doen? En as we speak cirkelt de helikopter nog steeds rond. Volgens mij al dik 3 kwartier. Ik vind het allemaal maar niets hoor. De honden moeten het maar doen met 100 meter uitgelaten zijn vanavond.

En dan die knal? Was het misschien gewoon een rotje? Of misschien toch een schot uit een pistool? Ik weet het niet, maar verdacht is het wel.......

*UPDATE*

PURMEREND - [update maandag 8.33 uur] Het Chinees restaurant 'The Golden Garden' in Purmerend is zaterdagavond rond 22.00 uur overvallen. De overval is gepleegd door twee negroïde mannen met een vuurwapen, zij zijn na de overval gevlucht. De overvallers namen een rode damestas en de dagopbrengst mee en ging er te voet vandoor. De politie heeft direct met surveillancewagens, honden en een helikopter de omgeving afgezocht naar de daders maar zij wisten te ontkomen. Een personeelslid van het restaurant wist zich ter herinneren dat hij de twee mannen eerder op maandagavond rond half tien in de zaak had gezien. Bezoekers die maandag rond 22.00 uur de twee negroïde mannen, één met rastahaar, ander met kortgeschoren haar, hebben gezien in het Chinees restaurant worden verzocht contact met politie Zaanstreek/Waterland op te nemen op 0900-8844. Dit was mogelijk een verkenningsbezoek.

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

06 Augustus 08 - 00:13Lowlands

Zo ga je nooit naar een festival en zo heb je er 3 in een jaar te pakken. Hoe verzin ik het? Zo stond ik eerst op Pinkpop 3 dagen lang mezelf gek te genieten, toen ben ik nog even op het Indian Summer Festival geweest en als klap op de vuurpijl ga ik voor cultuurpodium 3 dagen lang met pers- en fotopas naar Lowlands!! Hoe fijn is dat? Mijn input voor cultuurpodium zal voornamelijk dans, comedy, toneel en publiekparticipatie zijn, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik zo hier en daar eens een bandje ga kijken die ik graag wil zien. En dus wordt het hoog tijd dat ik eens ga kijken wat er allemaal te doen is die 3 dagen. Ik heb geen idee namelijk.

Michaela - default - Alweer vier nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

03 Augustus 08 - 23:44Het leed dat loggen heet....

Al sinds 30 november 2002 bestaat dit log, michaela-meijer.com. Bijna 6 jaar alweer. Time flies when you´re having fun. En fun heb ik. Zoveel fun dat ik geen eens tijd heb om dit fijne, bijna antieke log, bij te houden. Naast het geen tijd hebben, heb ik ook vaak gewoon geen zin om te loggen. Noem me maar loglui......dat is een goed woord. Want ik maak heus wel dingen mee.

Zo ben ik naar een heleboel optredens geweest, waar ik niet over heb gelogd. Gebeuren er dingen op het werk, zeer logwaardig, maar niet over gelogd. Ontdek ik veel nieuwe, gave bands, maar niemand die het weet, want ik log niet. En ik ben op vakantie geweest. Is inmiddels ook alweer 2 weken geleden dat ik terugkwam uit Italie en u raadt het al, geen zin, geen tijd.

Ik beloof geen beterschap, maar zal het in ieder geval proberen.

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

22 Juni 08 - 18:12Parkeren VIP--rechtdoor

Vrijdagmiddag, op het allerlaatste nippertje, ontvang ik een mailtje van de zanger van U2NL. Ik sta op de gastenlijst voor het Indian Summer Festival in Broek op Langedijk de volgende dag. Ik heb toegang tot het festivalterrein en het VIP-deck en hij verwacht veel mooie foto's van het optreden. Jippie!!!!

Dus bepakt en bezakt met mijn camera + toebehoren vertrok ik gisteren naar Broek op Langedijk. 30 kilometer hier vandaan. Lekker dichtbij. Aangekomen bij het festivalterrein zie ik een bord staan waarop staat dat VIP's rechtdoor moeten rijden om te parkeren. Er staan nog wel meer borden, maar die lees ik niet. Ik heb immers toegang tot het VIP-deck, dan zal ik ook wel een VIP zijn qua parkeren. Weet ik veel. Na een paar kilometer gereden te hebben en inmiddels ook een paar kilometer verwijderd van het festivalterrein beland ik een klein schattig dorpje. Het VIP-parkeerterrein heb ik nooit gezien, dus besluit ik mijn auto in dit dorpje te parkeren en terug te lopen naar het festivalterrein. Debiele actie natuurlijk. Ik had ook terug kunnen rijden, maar het was eenrichtingsverkeer en onbekend terrein en meer van die smoezen, dus dan maar lopen. Heeeeeel ver lopen. Gelukkig was het mooi weer en was mijn tas heus niet zo zwaar......

Bij de ingang van het festivalterrein bleek vervolgens dat ik niet daar naar binnen kon. Ik moest nog verder terug lopen en mezelf backstage melden. Zo gezegd, zo gedaan. Die ene kilometer kon er ook nog wel bij. En wat staat daar bij de backstage-ingang? Juist, het bord waarop staat dat VIP's rechtdoor moeten rijden om te parkeren, maar ook een bord waarop staat dat artists, crew en guests gewoon daar, voor de ingang konden parkeren. En ik was een guest, ik had gewoon voor de deur kunnen parkeren!!! Wat een enorme blonde actie. Tsssss.....

Moe van al dat gewandel haastte ik mezelf het festivalterrein op. U2NL was inmiddels begonnen en als de wiedeweerga ben ik foto's gaan maken. Leuk optreden, beetje tam, ik ben anders van ze gewend, maar desalniettemin een leuk optreden. De kerkdienst er omheen vond ik maar saai. Niet echt mijn piece of cake, maar goed. De foto's, daar ging het immers om. Na afloop nog even een rondje over het festivalterrein gelopen en tot de conclusie gekomen dat dit wel een enorm leuk festival is. Voor elk wat wils, goed georganiseerd en een fijne sfeer. Daar wil ik volgend jaar nog wel een keer naar toe, maar dan met een groepje vrienden. Ik was hier immers alleen en alleen is ook maar alleen, dus vond ik er eigenlijk geen ruk aan. Ik besloot naar huis te gaan. Ik had mijn plicht volbracht.

Ik bedacht om gewoon via de normale uitgang het festivalterrein te verlaten. Takke-end lopen om dan tot de conclusie te komen dat er duizenden mensen voor de ingang stonden die naar binnen wilden. Naar buiten was onmogelijk op dat moment. Takke-end weer terug lopen en backstage het terrein verlaten, om vervolgens weer een paar kilometer terug te moeten lopen naar mijn auto. Leuk hoor, zo'n uurtje festival. Goeie cardio ook, want daar kwam ik vanochtend achter. Een spierpijn in mijn benen en mijn heupen, echt niet normaal meer, gewoon lachwekkend.

Overigens, ondanks mijn gewandel wel weer een ervaring rijker. Frank, bedankt!!!

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

14 Juni 08 - 02:02......!

Oud en nieuw 2007, mijn vader zit hoestend en hijgend op de bank en klaagt over de sigarettenrook. Nooit van zijn leven heeft ie dat gedaan, klagen over sigarettenrook, ik was dan ook best een beetje verbaasd. Het hoestje was vervelend, heel vervelend en ik vraag mijn vader of hij al naar de dokter is geweest. Nee, nog niet, maar hij zou zeker die week een afspraak gaan maken. Zo gezegd, zo gedaan, waarop vervolgens mijn vader in die enorme medische molen terecht komt. Foto's, MRI, longpunctie, de duvel en zijn ouwe moer. En dan......op de avond dat ik mijn allereerste les zou hebben op de fotovakschool, slecht nieuws: kanker.

Godverdomme (pardon my language). Compleet uit het veld geslagen, het niet willen geloven en het daarom maar min of meer negerend. Een soort van afweermechanisme? Ik vertel het aan vrienden, collega's en kennissen, maar op wat uitzonderingen na merkt niemand aan mij dat ik van binnen in paniek ben. Dat ene engeltje.....dat engeltje dat op de schouder van mijn moeder zat 5 jaar geleden. Zal die er nog zijn? De positieve kijk (en uitkomst) op de ziekte van mijn moeder 5 jaar geleden, was op dit moment ver te zoeken. Longkanker........gaat daar niet gewoon iedereen dood aan? En ik steek nog maar een sigaret op. Ik rook veel te veel op dit moment.

Hoe tegenstrijdig is dat? Mijn vader heeft longkanker en ik rook me een ongeluk. Mijn verstand zegt natuurlijk: "jij, enorm stom kutwijf........hoe haal je het in je hoofd?" En van de stress steek ik er nog maar een op. De link roken en longkanker is natuurlijk heel makkelijk te leggen, maar ik? Ik steek mijn kop in het zand en ben in paniek.

Februari 2008. Mijn vader wordt opgenomen in het ziekenhuis. Ik hoop heel hard op dat ene engeltje, maar durf het ook eigenlijk bijna niet te hopen. Hoe kan ik ook? Hoeveel geluk kan 1 gezin hebben? Naar buiten toe speel ik mooi weer. Dat zit nou eenmaal in me..... hoe slecht het ook gaat. Gevoelens uiten? Geen idee..... De dag voor de operatie ga ik bij mijn vader op bezoek. Dat ik een kind van mijn vader ben blijkt hieruit. Mijn vader reageert precies zoals ik reageer, denk ik. Lachend en grappen makend aan zijn bed, maar ondertussen........ paniek!!! Ik weet dat, ik heb hetzelfde.

De doktoren schrijven 2 scenario's voor. De ene is het verwijderen van de tumor en dan verder kijken hoe nu verder en de andere is het verwijderen van 1 hele long indien het echt niet anders kan. Het laatste is het geworden. De chirurgen hebben het zekere voor het onzekere genomen en de long waar de tumor in of op zat in zijn geheel verwijderd. Nooit geweten dat dat kon. Dat een mens kan leven op 1 long. Mijn vader bleek het levende bewijs. Een mens kan gewoon doorleven op 1 long. Gelukkig maar.

Krap een week na de operatie mag mijn vader alweer naar huis. Snel? Welnee? Mijn vader was het liefst na ontwaken op de intensive care alweer opgestaan om naar huis te gaan. Hij had zin in een biertje en een gebraden kippetje. Dat ene engeltje.....hij was weer terug!!! Mijn hart maakt een sprongetje en van binnen schreeuw, lach en huil ik tegelijk. Zou ik in God geloven, dan had ik hem op mijn blote knietjes bedankt.

Vanavond kreeg ik te horen dat mijn vader klaar is met zijn preventieve chemokuren. De snijwonden aan zijn long waren schoon, geen uitzaaiingen, maar voor alle zekerheid kreeg hij toch maar een chemo. Je weet immers maar nooit, toch? En nu is ie klaar. Klaar om zijn energie weer bij elkaar te sprokkelen en weer gezond te worden.  Ik heb er alle vertrouwen in. Mijn moeder ook trouwens......anders ga je natuurlijk niet zitten grappen over het feit dat mijn vader de chemo-bijsluiter heeft zitten bestuderen en vervolgens last heeft van alle mogelijke bijwerkingen.

Woensdag 12 juni. Ik lees een artikel op Nu.nl over allerlei awards die zijn uitgereikt in Paradiso de avond ervoor. De awards vliegen je om oren en ik beland bij de laatste alinea en lees dat er tevens een lifetime achievement award werd uitgereikt aan Pascal Bouma die in februari dit jaar is overleden. De schrik slaat me om het hart. Het zal toch niet? De broer van ex-klasgenoot M.? Ex-klasgenoot M. waarmee ik een top-reunie heb gehad vorig jaar juni, waar zijn broer Pascal ook bij was? Ik google en vind pagina's vol over het overlijden van Pascal. Nee, nee, nee......de tranen springen me in mijn ogen, mijn hart is bij M. Wederom, godverdomme!!! 37 jaar, een week na diagnose overleden aan kanker.

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶