27 Februari 10 - 18:18Sterkste vrouw....

Vriendin Selma maakte mij attent op een wedstrijd "sterkste vrouw van Fitness First Purmerend" en bedacht er ook nog even bij dat het misschien wel leuk zou zijn om daar samen aan mee te doen. Een beetje strijden is natuurlijk nooit verkeerd, dus gaven we ons op. Daarbij durf ik van mezelf heus wel te zeggen dat ik hartstikke sterk ben. Ik draai mijn hand niet om voor een potje stevig bankdrukken, berezwaar leg pressen en alles wat daar nog meer bij komt kijken qua het wegdrukken en optillen van dumbels en barbels. Dus ik hoopte heel hard op dit soort oefeningen. Vraag mij bijvoorbeeld niet om te gaan hardlopen of mezelf op te drukken, daar train ik niet op en kan ik dus ook voor geen meter.

Vandaag was dan ook de dag. De dag van de wedstrijd waarop de sterkste vrouw van Fitness First Purmerend gekozen zou worden. Ter voorbereiding had ik afgelopen week al flink aan allerlei gewichten gehangen en dus was ik er wel klaar voor. Maar ja, het pakte toch eventjes iets anders uit dan ik gehoopt had. Ten eerste waren Selma en ik de enigen die zich hadden opgegeven en om u een beeld te geven........strijden tegen alleen Selma op Fitness oefeningen is zo ongeveer hetzelfde als mij een wedstrijdje te laten zwemmen tegen Inge de Bruijn. Als ex-zwemster kan ik namelijk best een stukkie zwemmen, maar ja, tegen een pro is het natuurlijk een verloren wedstrijd. Maar goed, vol goede moed toch maar aan de slag gegaan, want een beetje extra training is ook nooit verkeerd.

De warming up vond plaats op de crosstrainer en was prima te doen........ En toen mochten we, oh wat hou ik er van, onszelf opdrukken. 1 x opdrukken en dan weer opstaan, vervolgens weer door de knieen, opdrukken en weer opstaan. En dat net zolang totdat er iemand opgaf. 3 maal raden wie dat was? Vervolgens een continu squat, ook weer zo iets waar ik nooit op train. Damn, de verzuring sloeg in alle hevigheid toe. Toen ik op een gegeven moment weer rechtop ging staan, viel ik bijna weer om van het kauwgomgevoel in mijn benen. 2-0 voor Selma, die alles lachend onderging. Volgende oefening, het continu vooruit houden van 2 dumbles. Ik had het ondertussen al helemaal gehad. Stond te zweten als een idioot, kon bijna niet meer op mijn benen staan van het kauwgomgevoel en als klap op de vuurpijl ontwikkelde er zich een knallende koppijn onder mijn schedel. En ja hoor, 3-0 voor Selma. Verder nog een stukkie op 1 been springen en miljoenen situps. Score: 5-0 voor Selma. Ik dacht, ik kap ermee, ik kan niet meer, nog 1 oefening en ik val dood neer, ondanks de aanmoedigingen van een aantal andere ff-leden en ff-personeel. Selma, nog steeds lachend, ging nog fijn even een stukje roeien, terwijl ik uitgeteld neerplofte op een stoel en mezelf weer bij elkaar probeerde te rapen. Einde wedstrijd!! Bijna einde Michaela......

Na mezelf weer bij elkaar geraapt te hebben besloot ik nog een krachttrain-rondje te doen. Ik was er nu toch, dus waarom niet. En tijdens dit rondje kwam de wedstrijdleiding ons melden dat ze hadden besloten dat er 2 winnaars waren. En werd ons een winnaarcertificaat uitgereikt met als prijs een half uur massage door Immy, de sportschoolmasseuse. Zo fijn!! Ik hou van massages (wie niet?)

Even voor alle duidelijkheid: de enige echte winnaar was en is natuurlijk Selma! Dat moge duidelijk zijn.

Michaela - default - Nog geen nieuws / Geen trackback - § ¶

18 Februari 10 - 22:25Michaela en de stomme mevrouwen

Sinds een tijdje is de A7 tussen Zaandam en Purmerend in het bezit van een heuse spitsstrook. En dat is wat je zegt onmeunig handig. Het fileleed is hiermee zo goed als verdwenen in de avondspits. Hoezo kilometerheffing? Ik zie niet in hoe dat het fileleed zou kunnen oplossen. De oplossing is zo makkelijk namelijk. Gooi gewoon wat meer asfalt in Nederland in de vorm van spitsstroken en klaar is Camiel Eurlings.

Maar goed, de A7 spitsstrook. Die begint dus bij Zaandam en eindigt bij de eerste afslag Purmerend. Mocht je toevallig die afslag moeten hebben, dan blijf je lekker op die strook rijden, logisch. Moet je die afslag niet hebben, dan voeg je even in op de middelste baan en tadaaaaa.......u rijdt vanzelf de afslag voorbij. Zo simpel kan het zijn en zo simpel is het ook.

Ware het niet dat nu blijkt dat er gewoon heel erg veel auto's op de middelste baan blijven rijden. Terwijl de spitsstrook dan gewoon zo goed als leeg is. En aangezien ik van stevig doorrijden houd beweeg ik me dan maar voort op de linkerbaan. Enkel en alleen omdat de bestuurders op de middelste baan het vertikken om een baantje op te schuiven naar de spitsstrook. Stom volk! Vooral ook omdat ik af en toe toch ook wel de ruimte wil geven aan auto's die nog meer haast hebben dan mij. Ergo: ik erger me daar aan. Maak gebruik van wat je hebt en blijf niet zo truttig op die middelste baan rijden, omdat je over een paar kilometer moet invoegen, wat een getrut. En omdat ik me daar aan erger, kijk ik altijd even met een verveelde blik de auto naast me in, even kijken wat voor vlees ik in de kuip heb. En dat vlees, is na gedegen onderzoek door mijzelf, meestal, zo niet altijd, hetzelfde. Van die stomme truttige mevrouwen. Die al vanaf Zaandam op de middelste baan blijven rijden, want dan zitten ze in ieder geval al goed zodra ze Purmerend naderen. Want stel je toch eens voor? Dat je moet invoegen? Kom zeg.....veel te veel moeite.

Dus, mocht je een stomme mevrouw zijn (of een stomme sukkelige meneer, want heus, die zijn er ook), verkoop je auto en ga lekker met de trein.

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

09 Februari 10 - 22:35Michaela houdt van spruitjes

Gemak dient de mens en aangezien ik een mens ben, maak ik het mezelf graag gemakkelijk. Zo stond ik afgelopen zaterdag in de supermarkt te bedenken wat ik allemaal zou gaan eten deze week. Aangezien vriendlief M. deze week niet op het thuishonk verblijft, dien ik dus mijn eigen prakje te koken. Nu moet dat natuurlijk geen problemen opleveren, want ik kan heus wel koken. Ware het niet dat "normaal" mijn eten klaar staat zodra ik thuiskom van de sportschool om 19.30 uur. En dan mag vriendlief M. deze week niet thuis zijn, het trainen gaat gewoon door en mijn spijsvertering ook, maar om nu om 19.30 uur nog te gaan staan koken, daar heeft Michaela natuurlijk helemaal geen zin in.

En dus, zoals gezegd, stond ik in de supermarkt te bedenken wat ik deze week zou gaan eten. Plotsklaps zag ik het!! Een ordinair magnetron-menu. Nu ben ik daar eigenlijk helemaal niet van, van de magnetronmenu's, maar ik zag spruiten. Ooh zo lekker, spruiten. Samen met wat gekookte aardappels en een slavink lagen ze daar gezellig te zijn in dat praktische magnetronbakje. En ik had toch zin in die spruiten. Vriendlief M. keek me met een heel erg vies gezicht aan en riep daar en passant waarschijnlijk ook nog "gadverdamme" bij. Hij houdt niet van spruiten, vindt ze vreselijk vies en kookt ze dus ook nooit. Ook niet speciaal voor mij, omdat ik zo lief ben en heel erg van spruiten hou. Nee hoor, meneer vertikt het om spruiten te koken. Als ik spruiten wil, dan moet ik ze zelf maar koken, liefst als hij niet thuis is, want ze stinken ook heel erg, volgens hem. Blij wierp ik het magnetronmenuutje in winkelwagen, mezelf verheugend op vandaag, want dat zou de dag zijn dat ik eindelijk weer eens spruiten zou eten. Halleluja. praise the spruiten!

En vandaag was dan de dag. De "Michaela eet eindelijk weer eens spruiten hoezeee-dag". Binnen een mum van tijd was mijn maaltje klaar en nestelde ik mezelf op de bank. Het zag er allemaal best oke uit, voor een magnetronmaaltijd dan. De eerste spruit was goddelijk lekker, de tweede ook, en ach, eigenlijk waren ze allemaal om op te vreten. De aardappels en de slavink daarentegen waren schrikbarend slecht. Ik heb zelfs de eerste hap slavink bijna kokhalsend weer uitgespuugd, god wat was dat een hap smerigheid. Om over die aardappels nog maar niet beginnen. Hoe is het mogelijk een aardappel zo vies te bereiden, als een soort van behangplaksel. Maar de spruiten waren heerlijk en die heb ik dan ook heerlijk allemaal opgepeuzeld.

Moraal van het verhaal? Magnetronmaaltijden sucken (op de spruiten na) bigtime. Ik had het kunnen weten ook, want wie eet er nou magnetronmaaltijden? Niemand toch?

Michaela - default - Nog geen nieuws / Geen trackback - § ¶

08 Februari 10 - 21:15Michaela en het leed dat loggen heet....

Want zo begon ik het toch wel een beetje te voelen. Dat loggen begon een beetje leed te worden. Ik had er geen zin meer in (gezien het feit dat mijn laatste post dateert van 29 juli 2009). En ik had zoveel andere plannen met mijn webruimte: een portfolio van mijn fotowerk bijvoorbeeld. Ik was er heilig van overtuigd dat ik mijn log zou ombouwen tot een portfolio-site, maar na ruim een half jaar log-stilte begon het toch weer te kriebelen. En, bedacht ik me, het is natuurlijk ook eeuwig zonde als ik ruim 7 jaar loglol weg zou gooien. Dus....michaela-meijer.com is weer up & running!! Nu mijn lezers weer terugwinnen.......

En die portfolio-site zal er ook komen, alleen weet ik nog niet in voor soort vorm ik dat ga gieten

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

29 Juli 09 - 23:55Belofte maakt schuld

Ik had een nieuwe website beloofd. Eentje met foto's. Een fotosite, waarop ik al mijn kunsten met mijn camera (en photoshop off course) kan laten zien. Tja, het duurt even. De website ligt tijdelijk op zijn gat. Typisch een gevalletje van een Michaela-aktie. Van alles roepen, maar nergens mee komen...... Ondertussen wel al weer een fotografeer-cursus gevolgd en mezelf nog meer in photoshop verdiept. En dan in september is de vuurproef. Een echte klassieke bruiloft. Met een bruid in een witte prinsessenjurk (denk ik), een koets met paarden, een lieflijk kerkje, bloemen, een fotoreportage van plusminus 2 uur, something old, something new, something borowed, something blue, bruidsmeisjes, bruidsjonkers en ga zo maar door. Ik word er best een beetje zenuwachtig van.....

Maar die site zal er komen hoor. Belofte maakt immers schuld.

Michaela - default - Nog geen nieuws / Geen trackback - § ¶

03 Juli 09 - 23:46Brein in de war

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

21 Juni 09 - 22:58Nieuwe website

As we speak ben ik druk bezig een nieuwe website te bouwen. Het heeft even geduurd, omdat ik er van overtuigd was dat ik het toch niet kon, maar nu heb ik een programma: Studio Webdesign, waarbij je in een soort van handomdraai een compleet nieuwe site in elkaar knutselt. En daar ben ik nu heel druk mee en een lol dat ik er mee heb!!!

Deze fijne site, die jarenlang trouwe dienst heeft gedaan, zal dan ook ophouden te bestaan. Wanneer? Dat weet ik nog niet. Ik ben nog veel te druk met het bouwen van de nieuwe site, wat overigens een fotosite gaat worden. Mensen die gefotografeerd willen worden, willen immers toch ook graag werk van je zien. Dus het besluit is genomen, www.michaela-meijer.com is straks weblog-af en zal straks door het leven gaan als Michaela Meijer Fotografie.

Het loggen zelf, is me opgevallen, staat al heel lang op een laag pitje. Ik heb er gewoon niet zo'n zin meer in na 7 jaar. En mocht ik dan toch de aandrang hebben om mijn lief en leed op het net te plempen, dan kan dat altijd nog bij Hyves.

Dus wie weet, tot ziens. En anders, heb een gelukkig leven!!

Michaela - default - Nog geen nieuws / Geen trackback - § ¶

11 Juni 09 - 23:49Het leed dat angst heet

Het moment waar ik zo naar uit keek is aangebroken. De tandartsbehandeling met verdoving en boren en klemmen en spuiten is voorbij en dat bij volle bewustzijn. De alomvattende angst kwam tot een enorm climax toen ik eenmaal in de gevreesde stoel lag. Mijn hart klopte zo snel en hard dat ik het door mijn hele lijf voelde. Het angstzweet gutste uit alle porieen die een mens maar kan hebben en mijn ogen zullen zo groot als schotels zijn geweest. Dat gevoel....het was een hel!!! Het liefst was ik de behandelkamer keihard uitgerend en nooit meer teruggekomen. Maar goed, zoals ik in mijn vorige log ook al zei, ik ben een grote meid, even door die zure appel heenbijten dus.

Mijn lieftallige tandarts en haar assistente hebben me op alle mogelijke manieren geprobeerd te kalmeren. Er werd gepraat en uitgelegd en zelfs nog even en passant vermeld dat ik naast het vullen van dat ene gaatje ook nog 2 vullingen zou moeten laten vervangen. Godallemachtig......ze moesten me wel hebben. Mijn lijf schreeuwde het uit: "ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet", maar mijn verstand zei: "hup, open die mond en aan het werk". En dat laatste deed ik dan ook. Ik sloot mijn ogen, de assistente hield mijn hand vast (waar ik zo hard als ik maar wilde in mocht knijpen) en toen zei de tandarts alweer dat de verdoving er al in zat.

Wat? Rewind.......de verdoving zit er al in? Echt waar, ik heb niets, maar dan ook helemaal niets gemerkt of gevoeld van die hele spuit. Nog geen 2 minuten later was mijn complete linkerbovenkant verlamd en kon de tandarts haar werk doen. Lekker boren, slijpen, nog meer boren, beetje harder boren, een compleet hekwerk aanleggen om mijn kies heen, een watje in mijn wang stoppen, drilboren, zuigen, water...... En ondertussen lag ik "Marley & Me" te kijken op de tv boven me, zo relaxed alsof ik nooit anders had gedaan.

31 augustus moet ik terugkomen. Dan worden er 2 vullingen vervangen. Ik heb zo'n vaag vermoeden dat ik vanaf vandaag niet meer bang ben voor de tandarts. Driewerf hoera voor mezelf!!

Michaela - default - Nog geen nieuws / Geen trackback - § ¶