28 Juni 04 - 01:04Het grote avontuur van Michaela II

En dan nu....tadadatada....de lang verwachte ontknoping van het Grote Avontuur van Michaela. Het hebben ondergaan van een behandeling van de man waar ik nachtmerries van kreeg en waar ik een gruwelijke hekel aan had, mijn aller- aller- allergrootste angst: DE TANDARTS!! Zie ook dat ik de vorige zin in verleden tijd schrijf.......ik heb mijn angst overwonnen en ik kan niet in woorden uitdrukken hoe gelukkig me dat maakt.

Mijn angst is waarschijnlijk ontstaan door de schooltandarts. Mijn moeder vertelde me dat ik ooit geslagen ben door deze fijne man. Zelf kan ik me dat niet meer herinneren, maar misschien onbewust heb ik dat al die jaren met me meegedragen. Op een gegeven moment ging ik ook gewoon niet meer en hoe langer je niet gaat, hoe groter de angst wordt.

Het is heel erg lang goed gegaan. Ik maakte mezelf wijs helemaal geen tandarts nodig te hebben, want ik had toch zo'n sterk gebit. Totdat er op een gegeven moment een kies bijna compleet afbrak. Dat was schrikken, dat was heel erg schrikken, want dat betekende dat ik nu toch echt wel een keertje moest. Maar ik slikte de angst weg, had geen pijn en liep vrolijk door alsof er niets aan de hand was. Vanaf dat moment zou ik mijn eten wel aan de rechterkant kauwen. Ook dat ging heel erg lang goed, maar ik hield mezelf voor de gek, want ook aan de rechterkant brak een kies tot op mijn tandvlees af. Toen dat gebeurde heb ik zitten huilen als een klein kind, niet van de pijn, maar van het besef dat ik nu toch echt naar de tandarts moest. Probleem was alleen dat ik echt niet durfde. Programma's op tv waarin tandartsen voorkwamen, zapte ik weg, gesprekken over tandartsen ontweek ik en ondertussen kreeg ik last van angstaanvallen (hyperventilatie, hartkloppingen, watten in mijn hoofd, gevoelens van flauwvallen). Ik besloot Michel op de hoogte te brengen van mijn angst en hij begreep er werkelijk helemaal niets van. Al die jaren had ik tegen hem gelogen, dat ik gewoon netjes elk jaar naar de tandarts ging in mijn oude woonplaats, want controleren kon hij het toch niet. De kring van personen aan wie ik het vertelde werd groter en groter en steeds vaker werd aan me gevraagd of ik nou al een keer geweest was. Het antwoord was altijd: "Nee, maar ik ben ermee bezig". Mezelf ondertussen nog banger maken, want hoe langer ik zou wachten hoe erger het allemaal zou worden daarbinnen in mijn mond. De volgende kies diende zich al aan om vervelend te doen. Mijn angstaanvallen kwamen regelmatiger opzetten en ondertussen werd mijn moeder opgenomen in het ziekenhuis om behandeld te worden tegen kanker. Ik werd steeds panischer, begon mijn situatie te vergelijken met die van mijn moeder. Want wat is er nu erger, waar maak ik me in godsnaam druk om?

En zo heb ik afgelopen februari korte metten gemaakt met mijn angst. Via internet ben ik terecht gekomen bij een speciale angst- en pijnkliniek in Kerkrade. Zij behandelen angstige patienten zoals ik (en vele anderen). En afgelopen donderdag was ik aan de beurt. De 3 bovengenoemde kiezen zijn allen getrokken, 4 gaatjes zijn er gevuld en ik heb een uitgebreide gebitsreiniging ondergaan en het mooiste?? Ik heb er geen donder van meegekregen. Volgens Michel zou ik over Spanner gaan dromen. Dat vroegen ze namelijk voordat ik wegzakte: "Waar ga je over dromen?" Waarop ik antwoordde: "Over Spanner natuurlijk." Zelf kan ik me dat niet meer herinneren, mijn laatste herinnering is dat ik zei dat ik voelde dat het goedje door mijn pols stroomde. Iets meer dan een uur zijn ze met me bezig geweest en ook bij het wakker worden heb ik blijkbaar voor hilarische momenten gezorgd, waar ik me ook helemaal niets meer van kan herinneren.

Nu gaat het goed met me. Afgelopen vrijdag maakte ik me nog wel even zorgen over 1 plek waar een kies getrokken was. Die voelde namelijk niet helemaal jofel aan. Dus heb ik even gebeld met de kliniek, of dat wel klopte. En wat denk je? Blijk ik een zwaar verstuikte kaak te hebben!! 1 kies bleek zo belachelijk lange wortels te hebben dat ze met heel veel pijn en moeite (hakken, breken, snijden en zagen) mijn kies hebben moeten verwijderen. Het was maar goed dat ik onder narcose was, want ieder ander (ook degenen die geen angst voor de tandarts hebben) zouden accuut angst voor de tandarts ontwikkelen. Mij maakte het allemaal geen moer uit, ook niet toen ze zei: "ik wil niet oneerbiedig klinken, maar we hebben flinke slagerspraktijken moeten uitvoeren voor die ene kies." Ik kan er alleen nog maar om lachen. Mijn gebit is weer gezond en dat is me heel wat waard. Over een half jaar als de wonden compleet zijn geheeld laat ik er nieuwe kiezen inzetten en zal iemand ooit nog zien hoe groot mijn angst voor de tandarts was. En tevens beloof ik hierbij plechtig elk half jaar braaf naar de tandarts te gaan voor controle. En mocht er dan iets zijn waarvoor ik bang ben (boren of trekken) dan kan ik altijd weer terecht in Kerkrade, alwaar ik lachend binnen zal komen lopen. Mijn angst is overwonnen!!!!

Michaela - default - Alweer twaalf nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

26 Juni 04 - 21:59Even wat anders....

Ik weet het, ik weet het, iedereen zit met smart op het vervolg te wachten en die komt ook heeeeel snel, maar nu nog even niet.

Ik kreeg net een mailtje van de bassist van Fresh Cream (klikt u maar) met de mededeling dat ze met mijn foto's een nieuwe index-pagina voor hun website hebben gemaakt. Ben best wel trots, wat zeg ik......hartstikke trots!! Dit is echt wel stoer!!

Michaela - default - Alweer twee nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

24 Juni 04 - 20:08Het grote avontuur van Michaela

"Als je nu godverdomme niet stil ligt *klets....Michaela krijgt een slag om haar oren*". Daar begon de ellende volgens mijn moeder. Zelf weet ik er niets meer van, maar waarschijnlijk is dat uiteindelijk toch de reden voor mijn grootste angst.

Februari 2004: Ik heb een week vrij genomen van mijn werk. Mijn besluit staat vast!! Deze week ga ik actie ondernemen en niemand (dan mezelf) zal me hierbij tegenhouden. Zelfs mijn verzekering blijkt mee te willen werken en wederom pluk ik hier de vruchten van (verkapte reclame, hihi). Met trillende handen en boze vogels (i.p.v. vlinders) in mijn buik pak ik de telefoon en bel naar de kliniek in Kerkrade. Wat ik precies gezegd heb weet ik niet meer, wel dat ik waarschijnlijk ontzettende wartaal heb uit zitten kramen, maar gelukkig begreep de telefoniste direct waarvoor ik belde. De afspraak voor de intake was gemaakt. Heel toevallig in de week dat wij in Belgie zaten, dus lekker dichtbij, handig!!

De intake: Nog nooit was ik zo verschrikkelijk zenuwachtig. Verstandelijk wist ik heel goed dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken, maar mijn gevoel nam een loopje met me. Slechte nachtrust, schelden op Michel tijdens de rit er naar toe en een hart die bijna mijn borst uitbonkte. Verschrikkelijk, wat een nachtmerrie!! Eenmaal aangekomen in de kliniek mocht ik direct doorlopen na een formulier te hebben ingevuld. Praatjes voor 10 had ik, maar ondertussen liep ik net zo lief keihard weg. Gelukkig kon ik mezelf bij elkaar rapen en mezelf ervan overtuigen dat het echt, echt, echt nodig was. Er werden foto's gemaakt, er werd eventjes gekeken, het behandelplan werd met me doorgenomen en toen stond ik alweer buiten. Zie je wel.....had ik me voor niks zorgen zitten maken. Binnen 2 maanden zou ik gebeld worden voor de behandeling. Die 2 maanden konden me niet lang genoeg duren.

Het probleem was alleen dat binnen die 2 maanden ook mijn examen zou vallen. Daar had ik natuurlijk niet aan gedacht toen ik daar was. Logisch, ik had wel wat anders aan mijn hoofd op dat moment. En dus heb ik heel stoer de telefoon gepakt, gebeld en uitgelegd wat mijn probleem was. Geen probleem volgens de kliniek, dan plannen we toch gewoon een afspraak ruim na je examen. En zo werd de gevreesde datum 24 juni 2004 geboren!!

En dat was dus vandaag. Dacht ik gisteren nog dat mijn zenuwen redelijk onder controle waren. Vandaag vlogen ze de pan uit. Ik heb onderweg naar Kerkrade vanochtend geen boe of ba gezegd, alleen maar gevloekt tegen de file, bang dat we er niet om 11.30 uur zouden zijn. Aan de andere kant had ik ook liever weer rechtsomkeert gemaakt, want ik had het gewoon niet meer van de zenuwen. Klokslag 11.30 uur kwamen we binnen rennen. Klokslag 11.45 uur mocht ik binnen komen voor de behandeling.

Waar ik op dat moment het bangst voor was, was het infuus dat in mijn hand geprikt zou worden. Niet dat ik angst heb voor naalden, maar echt prettig vind ik het nou ook weer niet. Gelukkig hadden ze daar wat voor, een soort spray dat op je handen wordt uitgesmeerd en welke na een minuut of wat de bovenkant van je handen compleet gevoelloos maakt. Bij binnenkomst moest ik direct gaan zitten, met andere woorden: er wordt hier niet eerst over koetjes en kalfjes gesproken, er wordt direct gehandeld. Het infuus werd in mijn hand gezet en lachend riep ik nog dat ik er helemaal niets van had gevoeld (gelukkig maar). De anesthesist begon tegen me te kletsen, ik kletste nog wat terug en opeens werd ik weer wakker. Door de aanwezigen werd ik in een rolstoel geholpen en naar de auto gereden. En zo reden we weer gezellig terug naar Purmerend. Ik had natuurlijk praatjes voor 10, maar ondertussen was ik nog steeds een beetje dronken van de narcose. Michel heeft zich volgens mij een kreukel gelachen om mij........

Wordt vervolgd, want lang verhaal!!!

Michaela - default - Alweer vijf nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

23 Juni 04 - 00:23Donderdag!!!!

Nog maar 2 nachtjes slapen en dan moet het gaan gebeuren! Dan wordt mijn "grote 2004 3-stappenplan" afgerond en kan ik met een gerust hart verder met waar ik mee bezig was. Niet dat ik nu niet verder kan met waar ik mee bezig ben, maar vanaf donderdagmiddag, zo tegen een uur of 14.00 uur, kan ik zeggen dat ik mijn grootste angst onder ogen heb durven komen en met een gerust hart verder kan. Dat onder ogen komen is eigenlijk ook niet helemaal waar. Ik zal er weinig van meekrijgen, eigenlijk helemaal niets, maar god, god, wat zal ik blij zijn als het vrijdag was!! En dan vrijdag zal ik precies uit de doeken doen waar ik al zoveel jaren tegenaan hik. Waar ik paniekaanvallen van kreeg en waar niemand ooit wat van gemerkt heeft, maar waar ik dus blijkbaar verschrikkelijk onder leed. Dus lieve leesvriendjes, heb geduld tot vrijdag. Die paar dagen, na al die jaren, kunnen er ook nog wel bij!!

Michaela - default - Alweer drie nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

21 Juni 04 - 22:13Nieuwe poging: Michael & Petra op vakantie

"Hoe laat ben je bij me vrijdag?" Ik geloof dat ik die vraag afgelopen week wel 80 keer heb gesteld en 80 keer kreeg ik het zelfde antwoord: 18.00 uur. Om klokslag 17.00 uur sluit ik mijn computer af, gooi mijn spullen in mijn la, pak mijn tas, vlieg door de gangen en wens iedereen een prettig weekend. "Heee Micha, ga je niet mee borrelen?" Duh!! Natuurlijk ga ik niet mee borrelen, ik moet naar Leeuwarden, ik moet naar Spanner. Ik duik mijn auto in en bid voor geen file. Mijn gebeden worden uiteraard niet verhoord en ik rij fijn de file in. "Rij nou toch eens doohoor, ik heb haahaast". Om 17.40 uur kom ik thuis. Snel mijn tas inpakken en erachter komen dat ik wel een hele zware tas heb voor maar 1 nachtje. Om 18.00 uur staat Peet voor de deur en vertrekken we richting Leeuwarden.

Het vooroordeel dat vrouwen niet kunnen rijden en ook niet kunnen kaartlezen hebben wij ook maar eens eventjes ontzenuwd. Peet reed en ik las kaart en goed dat we waren! Zo, dat mag ook best wel eens gezegd worden. Alsof we al jaren in Leeuwarden wonen reden we in 1 keer naar ons huis voor 1 nacht. Het hotel had alles wat we nodig hadden, niet meer en niet minder. 2 bedden, een wastafel en een badkamer(tje) met grote nadruk op -tje. Lang hebben we niet genoten van deze "weelderige luxe", want er moest een hapje gegeten worden. Restaurant de Lachende Koe is het geworden. Heerlijk gegeten, maar wel een beetje snel. De laatste hap hadden we nog niet naar binnen geschrokt of de rekening lag al op tafel, want we hadden haast, haast, haast. Snel weer terug naar het hotel om om te kleden, beetje haarlak, beetje extra make-up, beetje parfum en hupsakee, daar gingen we weer. Ondertussen al moe van al dat gehaast, terwijl we nog een hele avond/nacht moesten!

Cafe Scooters (klikt u maar), daar zou het moeten gaan gebeuren vanavond. Na 2 maanden wachten eindelijk weer eens een potje Spanner. We hadden onszelf een mooi plekje weten te bemachtigen. Pal voor het podium en de bar vlak achter ons binnen handbereik. Mooier konden we het niet maken!! En toen kwamen ze. Het nummer Run werd ingezet. Iedereen stond al op het podium, behalve Syb. Die had blijkbaar bedacht om "runnend" het podium op te komen, maar ja....ik stond daar en werd dus bijna door hem omver gerund, ik stond waarschijnlijk in zijn "run-weg". Lag ik daar bijna met mijn snufferd op het 5 cm hoge podium. Zal toch echt wel weer wat voor mij zijn, maar het is niet gebeurd, dus waar kletsen we over. We stonden wel vreselijk dichtbij, zoals Peet het zo mooi verwoorde in een sms aan Jacq: "we staan op penislengte afstand van Johan". Getuige ook de vele foto's van deze bassist in mijn foto-album en daarbij de opmerking dat hij helemaal niet vervelend is om te zien. En zo stonden we 9 nummers lang te genieten van wat we zo lang hebben moeten missen. "9 nummers??, hoor ik jullie denken, dat is ook niet veel." Nee, maar ik had stiekem de playlist allang zien liggen en die was echt boel lang. Pauze dus!! Plaspauze, en die was ook wel nodig, want er waren al redelijk wat biertjes naar binnen gegaan. Na de pauze ging het feest vrolijk door met nog 10 nummers. En zoals iedereen weet: 9 + 10 = 19!! 19 nummers....dat is nog eens waar voor je geld. Na het optreden mengde de band zich in het publiek. De vaste kliek fans wisten niet hoe snel ze zich op al dit mannelijk schoon moesten storten. En wij....wij waren gewoon boel cool. Ik hou er niet van om mezelf op te dringen aan mensen die ik niet ken en ik kan me zo enigzins voorstellen dat andere mensen dat ook hebben. En toch, toch gebeurde er het onvoorstelbare.... Soapachtige taferelen hebben zich er afgespeeld die avond, anders kan ik het niet noemen, waar ik (jammer voor jullie) niet over uit ga wijden. Wel kan ik zeggen dat we dit van te voren nooit hadden kunnen bedenken (he Peet?). En dat ook mannen vreselijke roddelaars zijn, werd die avond weer eens fijn bevestigd. Op het moment dat wij naar ons huis voor 1 nacht wilden vertrekken, werden we aangesproken door Nico (de drummer): "en dames.....nu nog terug naar Purmerend?" Tja, dan sta je wel even met je bek vol tanden, want hem hadden we nou juist niet gesproken die avond. Mysterie alom, want hoe kon hij dan weten dat wij uit Purmerend kwamen?? De roddels gaan daar blijkbaar sneller dan het licht, haha. Verder hebben we die avond nogal wat venijnige blikken moeten incasseren van wat andere vrouwelijke fans. Moesten zij er wat moeite voor doen, bij ons kwam het gezellig aanwaaien. Lullig voor ze joh!!

Om 5.00 uur ging het licht uit bij ons. En om 8.00 uur stonden we alweer naast ons bedje. Nog compleet van de wereld door de drank, maar wel weer een gigantisch, heftige herinnering rijker.

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

20 Juni 04 - 22:41SHIT SHIT SHIT

Meer dan een uur heb ik zitten zwoegen en zweten op mijn "Petra en Michaela gaan 1 dag op vakantie naar Leeuwarden". Een geweldig lang stuk over wat we wel niet allemaal beleefd hebben die avond. Pakt die klote-pivot het niet!! Die houden jullie nog wel tegoed, maar nu dus even niet. Ben me daar een beetje gek!! Wel een update in het foto-album van die avond. Veel foto's van Johan (bassist van Spanner), maar ja....die stond dan ook de "HELE" avond voor onze neus!!

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

19 Juni 04 - 18:18Michaela verveelt zich

Lang geleden dat ik me verveeld heb! Het duurt nog een uur voordat John & Jacq komen en dan duurt het nog een half uur ofzo voordat we richting Zaandam vertrekken om te gaan kijken naar Stomp. Ik hoop dat ik niet in slaap val tijdens de muziek met bezems, theedoeken, vuilnisbakken en basketballen. Vanmiddag nog even een uurtje onder de zonnebank geprobeerd een uurtje slaap te pakken, maar het wilde maar niet lukken. Ik had het alleen maar heel erg warm. Ik zou nu natuurlijk iets actiefs kunnen gaan doen, bijvoorbeeld de was opvouwen of de afwasmachine uit- en inruimen, maar ik heb gewoon geen zin. Ik ben zo moe als een aap!! En ik heb pijn in mijn nek. Dat arme hoofd van mij heeft wat te verduren gehad gisteravond en daar moet mijn lijf vandaag voor boeten. Wraak neemt ie!! Had ik maar niet zo onbenullig veel moeten zuipen en zo idioot moeten staan headbangen, was ik nu zo fris als een hoentje geweest. Maar ja, achteraf lullen is altijd makkelijk.

Michaela - default - Alweer drie nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

19 Juni 04 - 13:39Dubbele kater

En thuis zijn we weer, alleen nog niet helemaal helder. Het valt me nog mee dat ik de letters op mijn toetsenbord kan vinden. Rare dingen meegemaakt gisteren, een soort soap leek het wel, goede tijden, slechte tijden. De inspiratie tot schrijven is ook een beetje zoek, het liefst kruip ik mijn bedje in om nog eens fijn een paar uurtjes slaap te pakken (ik heb er zo'n 3 a 4 gehad vannacht). Maar duty calls. Wordt dus vervolgd (met foto's, ha!).

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

15 Juni 04 - 21:29Mode??

Heb ik iets gemist misschien? Ik weet namelijk dat veel mode van tegenwoordig iets heeft van: hoe lelijker hoe beter! Wat te denken bijvoorbeeld van die verschrikkelijke (klikkerdieklik). En ik weet heus wel dat het allemaal hartstikke mode is nu, maar ik vind ze verschrikkelijk lelijk. Als ik op de noordpool zou wonen en eskimo zou zijn, ja, dan had ik ze waarschijnlijk wel gehad.

En dan afgelopen zondag. Toen kwam ik het absolute toppunt van lelijk tegen. Hier verbaasde ik me ten zeerste over, want dat had ik nog niet eerder gezien: (klikt u maar) met een zwarte panty een rokje. God wat lelijk!!

Michaela - default - Alweer zeven nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

14 Juni 04 - 00:26Culinair Waterland II

Wederom sta ik op het festijn Culinair Waterland in Purmerend. Fresh Cream (klik) komt optreden en dat wil ik toch wel heel graag zien. De gitarist van deze band heeft ooit 1 keertje meegespeeld als invaller bij Spanner en ik was zo onder de indruk daarvan dat ik hem na dat bewuste concert in persoon mijn complimenten heb gegeven. Vanavond zou zijn eigen band een knallend optreden geven tijdens Culinair Waterland en wat er ook zou gebeuren, ik zou daar uiteraard bij zijn!!! En daar stond ik dan ook......

"Heee Michel, zie jij die jongen daar staan met die grijze jas en dat witte shirt? Wie is dat ook alweer". "Weet ik veel, ik ken hem niet", zegt Michel. Hmmmm, dan is het vast iemand die ik ken uit Dronten of omgeving. Gatverderrie, wie is dat nou?? En om meteeen uit de onzekerheid te geraken, besluit ik op de bewuste persoon af te stappen. "Zeg.....kom jij toevallig uit Dronten?" De jongen kijkt me aan en zegt: "Nee, ik kom uit Lelystad". Ik kijk hem nog een keer aan en weet zeker dat ik hem op de een of andere manier ken. Hij begint te lachen en zegt: "Ken je me niet meer dan? Ik ben het: Roy, van Hotel Mercure". Dat is me nog eens wat!!! Roy van het Hotel!! Dat is leuk. En zo geraken we diep in gesprek over het hotel, over de mensen waar we mee gewerkt hebben, over wat we nu doen. In 1993 ben ik toen weggegaan om bij Walibi Flevo te gaan werken, maar als ik er nu aan terugdenk......wat een leuke tijd was dat toen! In mijn herinnering was Roy veel groter dan ik was, misschien wel een kop groter, maar nu waren we ongeveer even groot. Ben ik in die 11 jaar tijd dan zo gegroeid of is Roy misschien gekrompen? Ik weet het niet, maar leuk vond ik het wel om hem weer eens terug te zien en te spreken. We hebben meteen ook maar afgesproken dat ik eens een kop koffie zou komen drinken als ik toch eens in de buurt was, want ik rij natuurlijk regelmatig door Lelystad. En wat voor moeite is het dan om even een kopje koffie te pakken in Lelystad??

Ondertussen was Fresh Cream al in volle gang aan de gang. En ik kan er kort over zijn: GEWELDIG!! Wat een band en wat een geluid, chapeau!! De man die Fresh Cream aankondigde voorspelde al dat de klinkers uit de koemarkt zouden gaan en ja hoor.....iedereen was super-enthousiast. Ik ook!! Swingen, swingen en nog eens swingen. Uiteraard heb ik een heleboel foto's genomen, want wat goed is, moet op de gevoelige plaat worden vastgelegd. Voor de bewuste foto's moeten jullie uiteraard in het foto-album (links in de link-lijst) zijn. Jammer dat ik morgen weer gewoon moet werken!! 

Michaela - default - Alweer twee nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

13 Juni 04 - 01:42Culinair Waterland

Purmerend komt proeven van de overheerlijke gerechten die geserveerd worden in de plaatselijke horeca. Kleine hapjes voor grote prijzen. Gelukkig had ik al gegeten en heb ik vooral het bier geproefd wat geschonken wordt in de plaatselijke horeca, onder het genot van een optreden van de Time Bandits. Nog even heb ik overwogen een oester te proberen, maar na er even naar gekeken te hebben, besloot ik dat ik toch liever een biertje drink. Er zijn grenzen namelijk......

Michaela - default - Alweer twee nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

08 Juni 04 - 23:49Vrij?

God, wat heb ik een heerlijke avond gehad. In een waarschijnlijk compleet euforische stemming heb ik de hele avond naar het jubileum programma van de Tros zitten kijken. In eerste instantie voor de grap, want je gaat natuurlijk niet echt serieus naar zo'n programma zitten kijken. Maar naarmate het programma vorderde hoe meer lol ik erin kreeg. Helmut Lotti, Andre Rieu, Koos Alberts, Jan Smit, George Baker, Ben Cramer, Lee Towers en ga zo nog maar even door. Ondertussen sms-end met Jacq over hoe geweldig we het wel niet vonden, hoe we soppend op de bank zaten en hoe het aanwezige publiek reageerde en eruit zag. Het was een arena vol met de grootste familie van Nederland en ik heb er zeer smakelijk om moeten lachen. Zo erg zelfs, dat de tranen over mijn wangen liepen. Het megaslotstuk kwam van Frans Bauer en ik had ook niet anders verwacht, feest, feest, feest. Je zou er bijna bij willen zijn geweest (duh!!).

En het mocht van mezelf. Een avond dom voor de tv hangen, kijkend naar het meest foute programma sinds de uitvinding van de tv. Het kon me niets schelen, ik had lol voor tien in mijn eentje samen met mijn constant piepende mobiel. Een avond zonder verplichtingen, waarvan er vele zullen volgen, want ja....mijn examen zit erop!! Over 6 weken krijg ik de uitslag. Geslaagd, herexamen of gezakt en heel diep van binnen zegt een piepklein stemmetje dat ik het misschien eventueel wel gehaald heb. Het erfrecht was een eitje, daar heb ik zeker wel een voldoende voor. Het successierecht was een stuk moeilijker, maar daar heb ik wel vreselijk mijn best op gedaan en was de intentie goed. Misschien, heel misschien heb ik daar dan ook wel een voldoende voor. Nog 6 weken!!

Michaela - default - Alweer vier nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

07 Juni 04 - 23:53Leuk uitje

Er heerste een gevoel van gemis. Het was dan ook alweer ruim 2 maanden geleden dat we ze hebben mogen zien en horen. Vooral het Pinkpop-fiasco versterkte het gevoel vele malen. Wij waren het er unaniem over eens: we moesten snel maar weer eens gaan om deze teleurstelling en het vreselijke gemis goed te maken.

18 juni a.s. Cafe Scooters in Leeuwarden. Daar moet het weer gaan gebeuren. En zoals elk voordeel, heeft ook dit voordeel weer een nadeel. Het is wel een pokke-eind weg. En 1 van ons beiden zou dan moeten rijden en daar hebben we beiden geen zin in. En zo heb ik het nadeel omgetoverd in een voordeel. We pakken een hotelletje. Het programma van die dag:

• Na het werk spullen pakken en op naar Leeuwarden
• Gezellig ergens een hapje eten
• Bij goed weer eventueel een terrasje
• 22.00 uur: CONCERT SPANNER
• Vervolgens een leuke kroeg zoeken of als Scooters leuk genoeg is, daar lekker blijven
• Slapen in het hotel
• Ontbijten
• Leeuwarden bekijken en shoppen natuurlijk

Indien iemand enige suggesties heeft qua gezellig eten, leuke kroeg, shopadresjes of gewoon Leeuwarderfeiten, mijn reactieding staat open!! Ik heb er weer eens waanzinnig zin in.

Michaela - default - Alweer twee nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

06 Juni 04 - 15:49Michaela heeft er genoeg van

Kan dat? Dat je moegeleerd bent, dat je geen informatie meer kan opnemen, dat je gedachten afdwalen naar buiten en dat je het echt helemaal gehad hebt?

Ja, dat kan! Dat heb ik vandaag in levende lijve ondervonden. De letters in mijn wetboeken dansen voor mijn ogen, ik kan opeens niets meer vinden, ik betrap mezelf erop meer naar buiten te kijken dan in mijn boeken.

Het is ook niet zo raar. Vanaf afgelopen dinsdag zit ik non-stop, vanaf een uur of 11 's ochtends tot een uur of 11 's avonds met mijn neus in de boeken, oude examen-opgaven te maken, erfdelen en verschuldigd successierecht te berekenen en heel af en toe wandel ik naar beneden voor een bak leut, bij voorkeur op te drinken tijdens het studeren of voor een hapje eten.

Nog 2 nachtjes slapen en dan mag ik alle opgedane kennis in de praktijk gaan brengen. Volgens mij moet het wel heel raar gaan lopen wil ik dit niet gaan halen. Volgens mij heb ik me ook nog nooit zo in het zweet zitten zwoegen voor een examen.

Stiekem ben ik vandaag wel even in de archieven van 3FM gedoken. Spanner trad gisteren op tijdens de ronde van Texel. Uiteraard heb ik dat gemist i.v.m. bovenstaande, maar dankzij deze archieven kon ik het 2 nummers durende optredentje wel even meepikken. Fijn!! 2 nummers van het nog uit te komen nieuwe album, heel fijn!!

Michaela - default - Alweer vijf nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

03 Juni 04 - 00:32Michaela gooit geld over de balk

Draai, draai, woel, woel, even plassen dan maar, weer liggen, draaien, woelen, ogen dicht, ogen open, tv maar weer even aan: Michaela kan niet slapen! Het is zondagnacht, zo tegen een uurtje of 2 en de wekker staat gezet voor 7.00 uur. Dat zijn uiteraard geen tijden voor een vrije pinksterdag, maar het is niet zomaar een pinksterdag, neehee, het is pinkpop-pinksterdag!! Al sinds de aanschaf van het kaartje kijken vriendin Petra en ik er ontzettend naar uit. Om half 9 heb ik bij haar afgesproken en gewapend met regenjas en paraplu vertrekken wij, zo fris en fruitig als deze 2 festival-maagden maar kunnen zijn, per auto naar Landgraaf. Een parkeerplaats was snel gevonden, maar waar moeten we zijn? De parkeermevrouw meldde dat we onder het tunneltje door moesten en dat we er dan al waren. Stom wijf, ruim een half uur hebben we nog moeten lopen voordat we eindelijk het terrein op liepen. Dat zijn geen grappen, daar wordt je moe van. Ondertussen waren de sugababes al begonnen. De strip-actie vlak daarvoor van Giel Beelen hebben we helaas gemist. Nou ja....helaas?? Honger hadden we, want 3 uur aan één stuk doorrijden maakt hongerig. Dus eerst maar eens even een patatje gescoord. Een paar meter verderop lag een vage vent compleet in delerium in zijn eigen kots te slapen. Eet smakelijk!! Ondertussen zongen de sugababes vrolijk door en realiseerde ik me dat het toch wel heel erg druk was. Voor pinkpop-begrippen was het eigenlijk helemaal niet druk, maar voor Michaela-begrippen was dit toch wel enigzins benauwend. "Ik laat me niet kisten" dacht ik nog. Langzaam aan zijn we toen naar het andere podium gewandelend, alwaar Franz Alexander (nooit van gehoord) zou optreden. 5 minuten hebben we staan kijken en luisteren en besloten dat dit eigenlijk niks was. Dan maar een rondje over de markt. Stempel halen en hopen leuke dingen te scoren. NOT!! 25 kraampjes, welke allemaal dezelfde shit verkochten. Maar weer terug, want de Black Eyed Peas zouden bijna komen. Druk, druk, druk voor dat podium, dus hebben we onszelf neergevleid in het gras om van het stralende weer te genieten. En daar zaten we dan. Op onze kont in het gras, op de achtergrond B.E.P. (yo, yo, is everybody happyyyyyy!!). Om ons heen dronken, slapende, vage en de weg kwijt zijnde mensen, die allemaal op elkaar lijken. Zelfde haren, zelfde kleren, zelfde schoenen.......duh!!! Petra en ik kijken elkaar aan: "Wat doen we hier in godsnaam?" Tja, euh, Moloko en Muse, daarvoor zijn we hier, maar het was pas 15.30 uur en Moloko zou pas om 20.15 uur beginnen en Muse zou afsluiten. Nog maar een sigaretje roken dan. En toen kwam het hoge woord eruit: "we gaan naar huis!!" Fuck Moloko en Muse, als we nu gaan kunnen we het op tv allemaal nog beter zien. En zo geschiedde. Pokke-eind teruglopen naar de auto en pokke-eind terugrijden naar huis (3,5 uur), maar god wat was ik blij dat we thuis waren. Pinkpop, Lowlands, Roskilde en Werchter, mij zullen jullie niet zien. Ik had eigenlijk ook beter moeten weten. Ooit ben ik eens een uurtje op Lowlands geweest (gratis via Walibi waar ik toen werkte, vandaar dat uurtje) en ik vond het verschrikkelijk. Hoe haal ik het dan ook in mijn hoofd om te denken dat Pinkpop misschien wel leuk zou zijn? Na deze ervaring besloten dat ik meer van de rokerige zaaltjes met een bandje ben, waar ik de ruimte heb, waar ik vooraan kan staan als ik dat wil, waar ik leuke foto's kan maken, waar ik niet voor in de file in Heerlen hoef te staan, waarvoor ik niet zo'n takke-eind hoef te rijden en te lopen, waar het niet zo benauwend druk is en waar de mensen niet in hun eigen kots liggen te slapen.

Michaela - default - Alweer zes nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶