26 Juni 07 - 23:51Happen, deel II
Nou, dat viel toch weer even 100% mee dat happen. Ik kan me herinneren van toen dat ik het hele bit in één keer in mijn mond kreeg, boven en onder en dat dat dus niet bepaald prettig was. Vandaag ging het gewoon eerst boven en toen onder. Ik moest happen in een soort van bubblicious-achtig spul en gewoon door mijn neus adem halen. En dat ging prima, zomaar zonder te kokhalsen. Alleen het er weer uit halen van het bit, dat was wel een apart gevoel. Alsof ze samen met het bit al mijn tanden en kiezen mee zou nemen, wat gelukkig natuurlijk niet het geval was. Wel zat ik toen met een mond vol met kleine harde roze stukjes. Bleek het niet goed te zijn gegaan, moest de bovenkant nog een keer en vervolgens ook de onderkant nog. Waarom precies weet ik niet, ik neem toch alleen een beugel voor de bovenkant, maar er zal ongetwijfeld een reden zijn.
Verder zijn er ook nog ongeveer 400 foto's gemaakt. 2 rontgenfoto's, waarvan 1 headshot. Grappig om je eigen rontgen-schedel te zien en ik kan u na vandaag verzekeren dat ik wel degelijk een ruggegraat heb. Ik heb 'em gezien!! Jaja. Naast de rontgenfoto's zijn er nog ontelbaar veel foto's gemaakt met een gewoon fototoestel. Serieus kijkend, lachend, en profiel, met allerlei haken in mijn mond en nog meer spiegels. Nee, het was me een ochtendje wel. 12 juli mag ik terugkomen voor een gesprek over hoe nu verder en ook niet geheel onbelangrijk: hoeveel gaat dit grapje me kosten? Ben benieuwd hoe lang het dan nog duurt voordat de staalconstructie in mijn mond zit.
Michaela - default -
-
§ ¶
26 Juni 07 - 00:15Happen
Morgenochtend, 8.45 uur, dan zal ik moeten happen. Happen in een bit met gips, of hoe ze dat tegenwoordig dan ook mogen doen. Ik heb werkelijk waar geen idee. Toen ik een jaar of 13 was heb ik ook ooit al eens moeten happen en alhoewel ik het me niet heel precies meer herinner, kan ik me wel herinneren dat ik het niet heel leuk vond ofzo. Met andere woorden, morgenochtend lig, zit of sta ik in het orthocenter een partijtje te kokhalsen, daar lusten de honden geen brood van. Van vreemde dingen in mijn mond moet ik altijd kokhalsen
Michaela - default -
-
§ ¶
21 Juni 07 - 23:51112
Ongeveer 1 keer maand komt meneer A. bij ons op kantoor die ons dan verwent met een stoelmassage. Vandaag was hij er weer en ik besloot maar weer eens een poging te wagen. Meneer A. kan nogal eens wat in de war masseren bij mij, waardoor ik de volgende dag geen stap meer kan verzetten. Hoe die het doet weet ik niet, maar het is me al een paar keer overkomen. En toch maar weer doen he? Want zo'n massage is, op een aantal vervelende drukpunten na, best lekker. En aangezien ik diezelfde avond ook zou gaan krachttrainen, had ik bedacht dat ik de eventuele in de war geraakte spieren wel weer los zou trainen. En de massage was lekker, op die paar vervelende drukpunten na dan.
Na mij werd collega N. bij hem geroepen en na ongeveer een minuut of 15, werd er vanuit de keuken door meneer A. geroepen dat we "snel" moesten komen. De roep klonk heel vreemd en de 2 collega's die op dat moment bij mij in de kamer stonden, reageerden, net als ik een beetje verbaasd. Zo van: "hoezo moeten we snel komen, wat is er aan de hand". Het antwoord werd nog wanhopiger: "snel, snel, kom nou". "Er is vast iets aan de hand", mompelden wij. En ja, er was iets aan de hand. Collega N. lag languit in de keuken, helemaal verdwaasd. Wilde niet meer rechtop komen zitten en zei: "laat mij maar even liggen, want ik voel me echt niet goed". Tijdens de massage ging het mis, waarop ze naar de keuken is gelopen om haar gevoel van flauwvallen weg te wandelen, maar daar ging het mis. Daar viel ze alsnog flauw. En daar lag ze dan. Zo beroerd als een hond, lijkbleek, misselijk en niet in staat om rechtop te komen. We hadden een BHV-er nodig, maar onze eigen BHV-ers waren toevallig allebei niet aanwezig die dag. Dus belde ik de receptie, dat er dan maar een BHV-er van een andere afdeling moest komen. Maar al wat er kwam....geen BHV-er en het leek slechter te gaan met collega N. Dus belde ik nogmaals de receptie voor een telefoonnummer van een dokter, maar die hadden ze niet. Dan maar 112 bellen (voor het eerst in mijn leven). Onze nieuwe telefooncentrale gaf aan dat dat nummer niet gebeld kon worden. Hoe belachelijk is dat? Bel 112 en je krijgt: dialing failed. Het moet niet gekker worden, waarop ik mijn mobiel greep en daarmee maar heb gebeld. Direct kreeg ik iemand aan de telefoon, wat ik nodig had en waar en ik riep: "ambulance in Amsterdam", waarop ik direct werd doorverbonden met de ambulance-centrale alwaar een mevrouw mij allerlei vragen begon te stellen, hoe oud is ze, wat heeft ze gedaan, is ze aanspreekbaar, heeft ze gegeten, heeft ze dit vaker gehad, heeft ze pijn en meer van dat soort vragen. Een ambulance was waarschijnlijk niet nodig volgens die mevrouw, collega N. moest gewoon even blijven liggen met haar benen omhoog op een stoel en een natte, koude doek op haar hoofd. Na een kwartier moest ze dan proberen weer rechtop te komen en als dat niet zou lukken, dan moest ik nog maar een keer bellen.
Gelukkig heb ik niet nog een keer hoeven bellen. Na een kwartiertje ging het alweer een stuk beter met collega N. en is ze door baas M. naar huis gebracht. Baas S. heeft trouwens direct onze telefoonprovider aan zijn oren getrokken, waarom wij geen 112 konden bellen. Oeps, foutje...., maar inmiddels opgelost en dat hij hoopte dat we dat nummer niet nodig hebben gehad. Duh!!! Wat een dommigheid.....we komen er natuurlijk niet bij toeval achter dat 112 het niet doet.
Michaela - default -
-
§ ¶
19 Juni 07 - 00:29The Cult
Jeugdsentiment kan je het noemen, The Cult. Als 15 of 16 jarige new wavend (van dat vreemde soort dansen, zoals new wavers dat deden) op She Sells Sanctuary. Al 2 keer is de band uit elkaar gegaan, maar begin dit jaar ofzo zijn ze weer bij elkaar gekomen, dat wil zeggen Ian Astbury en Billy Duffy. The Cult is weer een feit!! Er komt zelfs een nieuw album uit in september van dit jaar. En gisteren bekeek ik ze live, in de Melkweg, vanaf het allerhoogste balkon met een waanzinnig uitzicht, zwetend als een otter. De Melkweg was tot de nok toe uitverkocht en dat was goed te merken. Het was er heet, zo heet dat de zweetdruppels vanachter in mijn nek zo mijn shirt indropen, zonder dat ik ook maar een vinger bewoog. Dat nam ik dan maar op de koop toe, wat zeg ik......op een gegeven moment was ik zelfs vergeten dat ik stond te koken van de hitte. Het interesseerde me niets, in extase was ik. Wat een podiumbeest, wat een energie en het rockte waanzinning. Firewoman, Star, Love Removal Machine, Revolution, Rain, Wild Flower......de vonken vlogen er vanaf. Het publiek was werkelijk waar uitzinnig en na Edie (Ciao Baby) kreeg de band niet eens de kans om te beginnen met een nieuw nummer, zo lang duurde het applaus en het geschreeuw en gefluit. Nu brachten ze Edie ook wel heel mooi, dus we konden ook niet anders dan alleen maar heel hard klappen en schreeuwen en fluiten (en zweten). Het grappige aan het publiek was dat het allemaal dertigers en veertigers waren, die vroeger waarschijnlijk allemaal new wavend op de dansvloer stonden met zwarte piekharen, zwarte ogen, zwarte kleren en niet te vergeten: de vleermuismouwen!! Tegenwoordig zijn diezelfde mensen allemaal keurig getrouwd, gezinnetje, auto van de zaak, en keurig gekleed. Met hier en daar een uitzondering, een persoon die was blijven hangen in de jaren tachtig. Geweldig om te zien, heerlijk.
De mannen van The Cult......ook keurig!! Ian Astbury toen:
en Ian Astbury nu:
Laten we zeggen: hoe ouder, hoe lekkerder. Vroeger vond ik 'em maar eng met zijn lange haren, make up en leggings, maar gisteren stond ie toch wel even op dat podium een vreselijk lekker ding te zijn, om zo mee te nemen naar huis, hoppekee. Eind juli staan ze op de Zwarte Cross in Lichtenvoorde. Zeker een aanrader dus als je gaat. Ik ga niet namelijk, ik ben niet zo van de Zwarte Cross. Ik wacht rustig af totdat ze weer eens een één of andere zaal bezoeken, dan zal ik er zeker weer zijn. En ik wacht rustig af tot september, het nieuwe album.
Michaela - default -
-
§ ¶
16 Juni 07 - 00:48Beugelbekkie
Zo ongeveer op mijn dertiende of veertiende jaar kreeg ik een beugel. Mijn voortanden staan niet helemaal recht en daarbij ben ik op mijn zesde of zevende jaar gevallen waarbij een stuk van mijn voortand is afgebroken. Mijn tandarts toendertijd bedacht toen om mijn voortanden recht te zetten en om ze daarna recht te slijpen. Het enige probleem op dat moment was dat het een losse beugel betrof en die beugel heb ik nog steeds (wat een mens allemaal wel niet bewaard), zie maar:
Maar erg consequent en zuinig was ik niet op deze fijne beugel. Zo ben ik er ooit eens op gaan zitten, waardoor ie doormidden brak. Gelukkig kon ie gemaakt worden. Verder, omdat het een losse beugel was, droeg ik 'em niet zo vaak als ik zou moeten en op een gegeven moment ben ik er ook gewoon mee gestopt. Volgens mij is daarmee ook direct het mysterie van "hoe lang is Michaela niet naar de tandarts geweest" opgelost. Mijn tandarts was tenslotte ook meteen mijn orthodontist. Dus geen beugel en dan ook gelijk ook maar niet meer naar de tandarts. Pas nu bedenk ik me dat mijn ouders daar klauwen vol geld mee kwijt zijn geraakt. Zo'n beugel is heus niet goedkoop en ik deed net alsof het allemaal geen moer uitmaakte. Paps, mams, sorry daarvoor.
Tja, maar dan breekt op een gegeven moment toch het moment aan dat je echt, echt naar de tandarts moet. En met lood in mijn schoenen ging ik geloof ik ergens in 2005 weer eens naar de tandarts. Een narcosetandarts wel te verstaan. Helemaal goed!! Ik ben fan. En tot op de dag van vandaag nog elk half jaar netjes op controle geweest. Na mijn narcosebehandeling in 2005 is er helaas wel een kies getrokken die nu qua gat nogal zichtbaar is als ik lach en aangezien ik nogal veel lach, besloot ik dat daar een implantaat moest komen. Punt is dat zo'n implantaat belachelijk duur is en mijn verzekering mij niet tegoed komt in deze kosten. Sparen moest ik. Veel sparen. En gespaard heb ik, een implantaat kan nu gezet worden, alleen besloot ik nu eerst af te maken waar mijn toenmalige tandarts, mijn ouders en ik ooit aan begonnen waren.
Dus afgelopen donderdag lag ik in de orthodontisten-stoel. De eerste stap is gezet naar een beugel. Volgende week moet ik foto's laten maken en gips happen, vervolgens krijg ik een derde afspraak waarbij alles wordt uitgelegd en wat het me allemaal gaat kosten, want natuurlijk betaalt ook hier de verzekering geen stuiver aan mee. En dan over een maand of 3 a 4 gok ik, heb ik een vaste beugel. Eentje waar ik niet op kan gaan zitten, eentje waar ik ruim een jaar mee moet leven. En pas daarna kan ik dan eindelijk mijn implantaat laten zetten. Spannend hoor, maar oh, wat zal ik plots een mooi gebit hebben.
Michaela - default -
-
§ ¶
14 Juni 07 - 23:27Likkie
Afgelopen weekend. Vriend J. loopt door zijn woonwijk en wandelt langs zo'n electriciteitskastje of kabelkastje, weet ik veel. Hij kijkt, kijkt nog een keer en ziet tot zijn grote schrik dat er iets, moederziel alleen, bovenop het kastje staat. Een hond. Vriend J., dierenvriend van de bovenste plank, plengt een traan (mooi woord....plengen) om zoveel dierenleed en besluit zonder enig overleg met zijn vrouw, de hond mee naar huis te nemen. Vriendin J. moest wel een keertje slikken toen ze zag waar haar man mee thuis kwam. Het brengt toch extra werk met zich mee, zo'n hond, en ze hadden het altijd al zo druk. Maar zodra ze zijn lieve koppie zag wist ze dat ze het niet over haar hart kon verkrijgen om dat lieve schattige ding weg te doen. En dus hebben vriend J. en vriendin J. tegenwoordig een hond. Vriend J. merkte zelfs al heel subtiel op dat de riem in de kast in de gang hing. Met andere woorden......ik laat ook wel eens jou honden uit, dan kan je onze hond ook mooi uitlaten. Maar eerst wilde Likkie (want zo hebben ze hem genoemd) drinken, hij had dorst. Kijk maar.......
Michaela - default -
-
§ ¶
12 Juni 07 - 23:59Dom blondje
Nog een kilometertje of 50 te gaan op deze tank. Je zou denken dat dat ruim genoeg zou moeten zijn voor nog 1 dagje Purmerend-Amsterdam-Purmerend. Maar aangezien ik mijn boardcomputer wat dat betreft voor geen (kilo)meter vertrouw, waagde ik de gok niet. Ik zou wel even gaan tanken. Mijn auto had me al eens eerder aan het zweten gebracht door te zeggen dat we nog wel 50 kilometer ofzo konden, waarna na een kilometer of 3 de meter opeens op 10 kilometer stond. Zo lullig......nog lulliger is het dan als ie opeens op 0 springt. Gelukkig heb ik tot nu toe nog altijd het tankstation rijdend weten te bereiken.
Tanken dus. Vanochtend, bij de Texaco in Purmerend. Tank vol en betalen. Vriendelijk begroeten we elkaar, de mevrouw van het tankstation en ik. Ik haal mijn pinpas door de gleuf en toets mijn pincode in. En terwijl ik dat doe bedenk ik me opeens dat dat wel eens de verkeerde pincode kon zijn. Mijn oude pincode wel te verstaan. De pincode die ik had voordat mijn bankrekening door boeven is leeggetrokken een aantal maanden geleden. Maar ik weet het niet zeker, of dat mijn oude pincode is, totdat het pinapparaat zegt dat de pin niet juist is. Ik grijp mijn hoofd en begin te peinzen. Zie....ik toetste gewoon mijn oude pincode in. Maar wat was dan ook alweer mijn nieuwe pincode? En ik maar denken en denken, maar de enige pincode die op dat moment in mijn hoofd zit is de oude, de verkeerde dus. De mevrouw kijkt me vragend aan en ik vertel haar dat ik werkelijk geen idee heb wat mijn pincode is. Dat ik 'em gewoon helemaal kwijt ben en alleen nog mijn oude pincode weet, maar ja.....daar betaal je geen tank benzine mee. Ze vraagt of ik niet toevallig een spiekbriefje heb. Ja, thuis. Achter mij staat een meneer die het nog bonter weet te maken. "Maak je niet druk, zegt hij, ik heb net staan tanken en ben gewoon mijn portomonnee vergeten." 2 domoren achter elkaar in het tankstation. Ik lach zuur, vul een formulier in, laat mijn rijbewijs achter en race naar huis om op mijn spiekbriefje te spieken. Vervolgens race ik terug, betaal en probeer het wereldrecord laagvliegen over de Jaagweg naar Amsterdam te verbreken, want ik was al veel te laat natuurlijk.
Moraal van dit verhaal: ik ben een dom blondje!!
Michaela - default -
-
§ ¶
07 Juni 07 - 21:43Asociaal rijgedrag
Gek word ik van die idioten die altijd op het allerlaatste moment invoegen. Dat je zelf al dik een kwartier in de file staat en dat zo'n aso dan op het allerlaatste moment nog invoegt en zodoende dus nooit in de ellendige file heeft gestaan. Ik mopper altijd heel hard op dat soort mensen en zorg er dan ook voor dat er bij mij niemand in kan voegen, zo dicht rij ik dan op mijn voorganger. Maar vandaag betrapte ik mezelf op hetzelfde soort gedrag. Zo draaide ik vanavond vanaf mijn werk de A10 op. Een stukje verderop zag ik een file opdoemen en aangezien ik wilde gaan trainen en geen zin had om heel erg laat op de sportschool aan te komen, besloot ik de afslag Volendam te pakken. Nu is het zo op die weg dat de rechterkant van de rijbaan altijd ingenomen wordt door de mensen die richting Monnickendam/Volendam/Edam moeten en daar staat dan ook altijd een hele dikke rij auto's. De linkerkant van de rijbaan wordt ingenomen door de mensen die richting Purmerend moeten en die rijd altijd gewoon lekker door..........totdat je eenmaal de verkeerslichten voorbij bent. Dan sta je richting Purmerend in een vette file en rijd het richting Volendam lekker door. En ik reed dus op de linkerbaan, richting Purmerend. En vlak voor de verkeerslichten gebeurde het.........ik werd het mens dat ik zo verafschuw!!! Ik zag een gaatje aan de rechterkant en tufte zo vrolijk, zonder file, door richting Volendam. En ik vond het nog spannend ook, mijn hart klopte in mijn keel en daarbij klopte ik mezelf ook maar een keer op de borst, want dat had ik toch mooi maar even geflikt. Ondertussen bedenkend dat degene die achter mij reed mij nu een ongelovelijk kutwijf zou vinden. Ach wat....lekker belangrijk weer.
Michaela - default -
-
§ ¶
06 Juni 07 - 23:47Smaakpolitie
Haa, de smaakpolitie was vanavond op tv. Eigenlijk kijk ik dat nooit, maar in de krant die wij 1 keer in de week ontvangen over het wel en wee in de gemeente stond dat Rob Geus deze avond Purmerend zou aan doen. Dus keek ik, vooral omdat ik regelmatig hier en daar in Purmerend uit eten ga. Ik zag Ruben, van het Salsacafe. Was niet heel erg schoon daar, gelukkig drink ik daar alleen maar en waag ik een salsadans te maken als er genoeg drank in zit. En ik zag toko Buru, maar daar loop ik alleen maar langs, want ik eet eigenlijk nooit van de toko. En ik zag Sirena de Mar...... Een vreselijk goed tapas-restaurant. We hebben er hier namelijk 2, de griekse Palati even niet meegeteld, 2 spaanse tapas-restaurants. De ene, La Cubanita, heeft de juiste sfeer, maar het verkeerde voer. Als ik kipfiletjes in honing bestel, verwacht ik namelijk geen ordinaire gefrituurde kipnuggets. En als ik brood met aioli bestel, verwacht ik dat met enige spoed en niet pas na 24 keer vragen. En ik verwacht schone tafels en geen tafels waar je armen op vast blijven plakken. Nee, dan Sirena de Mar, het is er schoner dan schoon, je kan er bij wijze van spreken van de vloer eten. Je krijgt wat je bestelt en alles is vers van de pers. Het is dan ook niet zo raar dat dit restaurant de keurmerk sticker kreeg.
Maar ik zag ook snackbar de family. Hierbij was ik wel heel erg benieuwd naar de uitslag van Rob Geus. Ik heb namelijk wel eens verhalen gehoord over muizen in de zaak. Dat kan natuurlijk zomaar een broodje aap verhaal zijn, maar heee, als je zo'n gore bende hebt is het ook niet raar dat daar daadwerkelijk muizen op af komen. Muizen heeft Rob Geus helaas niet gevonden, maar een keurmerk kregen ze ook niet. Er was bijna niets goed daar, je zou je als eigenaar toch kapot moeten schamen.
Dus, Sirena de Mar is de plaats waar je moet zijn als je graag lekker (en ook helemaal niet duur) uit eten wil in Purmerend. Eet smakelijk!!
Michaela - default -
-
§ ¶
05 Juni 07 - 23:42Archieven
Zomaar opeens kom ik er achter dat ik gewoon 4 maanden archief mis. Januari, februari, maart en april 2007. Foetsie, verdwenen, weg, verstopt, nergens meer terug te vinden. Nu weet ik best dat ik af en toe niet zo schrijverig ben, dat ik er met de pet naar gooi, maar 4 maanden lang niet loggen? Dat zal toch niet? Nee, dat is niet waar..... Ik ga maar eens even verder zoeken.
*update*
Haa, de verdwenen maanden zijn weer gevonden. Hoe ik het heb gedaan weet ik niet meer. Dat is ook niet handig van mezelf.......
Michaela - default -
-
§ ¶
05 Juni 07 - 00:02Reunie
22 jaar geleden zat ik op de lagere school. 22 jaar geleden.......jezus, 22 jaar geleden!! Even ter illustratie: mijn lieve collega P. is nog geen eens 22 jaar. Toen ik van de lagere school af kwam, was zij nog niet eens geboren. Raar. Met andere woorden: ik word er ook niet jonger op!! Maar, die lagere school van mij, die bestond afgelopen zaterdag 45 jaar en dat vonden ze reden voor een feestje, ook wel reunie genoemd. En aangezien ik dol ben op reunieeren (?) had ik me, hoe kan het ook anders, opgegeven. Vervolgens ben ik samen met oudklasgenoot D., die ik via schoolbank had weten te traceren, op zoek gegaan naar al onze oude klasgenoten. Er is toch niets leukers om de oude klas compleet te krijgen op deze heuglijke dag? Veel mensen heb ik weten op te sporen, veel mensen waren ook heel erg enthousiast en zodra ik ook maar iets te horen kreeg van onze oude lagere school, stuurde ik dat door naar deze mensen. Maar hoe enthousiast ze ook waren in eerste instantie.......ze waren er helaas niet afgelopen zaterdag. Wel was H. er. Haar had ik dus ook al 22 jaar niet meer gezien. Blijkt ze hier redelijk om de hoek te wonen, dus een afspraak om samen naar de reunie te rijden was snel gemaakt. En dus stond ze zaterdagavond voor mijn deur. Vreemde gewaarwording was dat. Iemand die je al zoveel jaren niet meer hebt gezien, iemand die zo ontzettend veranderd is, dat ik eerst 16 keer moest kijken of zij het wel was. Fantastisch!! Met H. speelde ik vaak vroeger. Het liefst bij haar thuis, want zij hadden vroeger zo'n mooi huis vond ik. Met kleine trappetjes en balkonnetjes en een open haard. Dat vond ik mooi. H. vond het maar raar dat ik haar huis zo mooi vond. Het was toch maar gewoon een normaal rijtjeshuis? Maar tot op de dag van vandaag blijf ik het mooie huizen vinden.
De reis naar Dronten vloog voorbij. We hadden elkaar ook zoveel te vertellen onderweg. En dat is ook niet gek......we hebben beiden natuurlijk veel meegemaakt in 22 jaar tijd. Daar is een ritje Purmerend - Dronten eigenlijk te kort voor. En nieuwsgierig dat we waren wie er nog meer allemaal zouden zijn. Ik wist dat D. zou komen, en M. en ik had op de site van de school nog een aantal namen gezien. Groot was dan ook de verassing toen bleek dat ook T. en M. er waren. En verder nog P. en S. In totaal van onze oude klas waren er 8 op komen dagen. En dat terwijl we ongeveer toch wel plusminus 30 kinderen in de klas hadden. Natuurlijk waren er nog veel meer mensen, oud leerkrachten en hogere en lagere klassen. Wat een feest der herkenning. Ik heb me suf genoten daar. Zo leuk!! Ik zou zo willen dat het volgend weekend weer reunie zou zijn.
Uiteraard hebben H. en ik ook nog even de school doorgewandeld. Ook zo iets raars. Opeens leek alles zo klein. De kapstokjes, de tafels, de stoelen, maar ook de lokalen zelf. In mijn gedachten waren de klaslokalen veel groter. Ik kon me maar niet voorstellen dat wij met 30 kinderen in 1 zo'n lokaal zaten. Totdat mijn oude 6e klas leraar me vertelde dat we toen natuurlijk ook een stuk kleiner waren, dan lijkt alles ook groter. Stom, dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken, maar op dat moment was ik nog steeds te verbaasd om logisch te kunnen nadenken. Plus het feit dat ik zo blij als een ei was om zoveel mensen weer terug te zien.
Om 23.00 uur zou het feest afgelopen zijn, maar mijn oude klasgenoten hadden bedacht om dan daarna nog "even" naar de Rede te gaan. Gezellig, dacht ik nog. En gezellig werd het!!! Heel erg gezellig zelfs, zo gezellig, dat ik niet naar huis wilde. Gelukkig bleek H. een evengrote feestganger te zijn als mij, zo niet groter, dus we gingen niet naar huis....nog lange niet....nog lange niet. En ondanks het feit dat het er vol liep met relatief jonge mensen (laten we zeggen, mensen die heel erg veel jonger zijn dan ik), kwam ik toch ook veel oude bekenden tegen (niet van school, maar gewoon van vroegere tijden in Dronten). Hoera....ik werd er nog blijer van. Zo kwam ik ook nog mijn oude oppaskindjes tegen. Ja, ook die worden groot en met groot bedoel ik groter dan groot. Het jongetje die ik vroeger altijd voorlas voor het slapen gaan (Jip en Janneke en natuurlijk Pinkeltje) bleek ongeveer 3 koppen groter dan mij te zijn. Het was dan ook niet vreemd dat ik hem in eerste instantie helemaal niet herkende.
Al met al......om 4.15 uur kwam ik thuis na een wel heel erg geslaagde avond. Ik zou zeggen: voor herhaling vatbaar en nu maar hopen dat we een beetje leuk contact met elkaar kunnen houden.
Michaela - default -
-
§ ¶
02 Juni 07 - 00:24BNN
Briljant!!! BNN Rules, meer kan ik er niet over zeggen.
Oh ja, toch nog wel iets, het meest belangrijke eigenlijk........klik
Michaela - default -
-
§ ¶
