27 Februari 08 - 22:46Fotootjes

Afgelopen maandag was ik naar een concert. Ja, op maandag. Een rare dag voor een concert kan ik wel zeggen. Om 1.00 uur ofzo was ik thuis, om 1.30 uur lag ik er in en om 7.00 uur ging de wekker alweer. Met goede moed nog wel een poging gedaan om dinsdagavond te trainen, maar ik heb meer gelanterfanterd en gekletst dan dat ik gewichten heb getild.

Goed, dat concert dus. The Misson. The Farewell Tour. Ze vonden het na 22 jaar wel welletjes. Dat slaat natuurlijk nergens op. Stelletje luie donders. Vorig jaar kwam er nog een nieuwe cd uit en nu besluiten ze te stoppen. Wat ik al zei, het slaat helemaal nergens op. (Lees: ik baal hier van, maar dat zal The Mission een zorg wezen). En nu maar hopen dat mijn mede-concertgangers gelijk hebben. Zij zeiden dat ze toch niet gaan stoppen, dat ze heus wel weer gaan spelen, zeg maar een soort van Dolly Dots/Spice Girls/Take That/Rolling Stones/Tina Turner/Barbra Streisand-reunie complex. Elk jaar weer een afscheidstournee, zo iets. En mocht dat niet zo zijn, dan heb ik in ieder geval mogen genieten van één van de laatste concerten van The Misson. Dat dan weer wel. En dat was me wat, dat concert. Het dak ging eraf, het stoomde, het dampte, het rockte, het zweette. Het was in 1 woord FANTASTISCH. Wat heb ik genoten en wat deden mijn voeten zeer na afloop.

En dat was het dan.....The Mission!! Gelukkig hebben we de foto's (en het t-shirt, the final chapter) nog.

Meer foto's in het fotoalbum links in de linklijst.

Michaela - default - Alweer twee nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶

21 Februari 08 - 00:54Tandpijn

Al een maand of 6 a 7 maanden ben ik in het gelukkige bezit van een heuse beugel. Een slotjesbeugel wel te verstaan. Zo eentje die je er niet zomaar even uit kan halen. Tot gisteren had ik er helemaal geen problemen mee. Elke maand een nieuwe draad en nieuwe elastiekjes en hopsakee, nergens last van, geen pijn, alles ging goed. Vanochtend was ik weer aan de beurt. Ik werd deze keer geholpen door de orthodontiste herself in plaats van een assistente. Ze noemde 1 van mijn voortanden een waar volhoudertje. Hij blijft zitten waar ie zit en verroert zich niet. Dat idee had ik natuurlijk zelf ook al wel, ik ben niet kippig. En dus ging ze aan de slag........ Het extra draadje om de bracket van 1 van mijn voortanden is wel zo ontzettend strak aangedraaid dat ik nu met goed fatsoen geen dingen meer kan afhappen. Zo'n pijn, niet normaal meer. De tand klopt zelfs af en toe, zo van: "heee, wat gebeurt hier? Ik ben het er niet mee eens, laat me los, stomme trut." En hoe graag ik dat ook zou willen, het is en blijft een vaste beugel, dus dat feestje gaat niet door. Even doorbijten volhouden nog, over een paar dagen is het vast minder, hoop ik.

Michaela - default - Nog geen nieuws / Geen trackback - § ¶

18 Februari 08 - 22:44URL kwijt

Windows Vista.......ongeveer 2 a 3 maanden heeft Vista op mijn computer gedraaid en toen werd ik gek. Mijn fotoprinter deed niet meer wat ik wilde, een Vista-pakket daarvoor was er nog niet, het uploaden van foto's daar begreep ik helemaal niets meer van, Word-documenten werden niet herkend. Ik vond het 1 groot drama. Alles moest eraf, ik wilde XP weer terug. Mijn oude vertrouwde XP, waar ik wel alles van begreep.

Zo gezegd, zo gedaan. Alle bestanden die ik wilde bewaren, werden op een veilige plaats opgeborgen en voor de rest mocht alles weg. Ik dacht nog maar aan 1 ding. Opzouten met dat Vista!! En dat heb ik geweten, want alles was weg. Mijn muziek (niet erg, ik begin wel weer opnieuw), mijn opgeslagen wachtwoorden, maar ook de URL van deze site. Mijn pivot-inlogpagina. Oops....niet handig.

Gelukkig kon vriendin I. mij de reddende hand bieden. Zij heeft immers deze pagina gebouwd, dan zou zij misschien hoop ik ook de URL nog wel ergens hebben. En ja hoor....tadaaaaa, zie hier. Een log. Ik ben er weer. www.michaela-meijer.com is weer in de lucht, godzijdank!!

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

01 Februari 08 - 01:15Verstand foetsie

Vorige week dinsdag lag ik in de tandartsstoel, alwaar de tandarts mij meldde dat mijn linkerverstandskiezen er nu toch eigenlijk wel een keertje uit moesten. En ook een afgebroken kies moest weer gerepareerd worden. U begrijpt, dat gebeurt niet zomaar in Michaela-land, dat diende uiteraard weer zo'n fijne narcosebehandeling te worden, die ik in 2004 ook al eens had ondergaan. Vandaag was de dag. De dag dat ik weer fijn onder narcose zou gaan. Met een portie gezonde spanning togen wij vanochtend naar Kerkrade. Vriend M. moest natuurlijk mee, want eenmaal uit narcose gekomen, mag ik natuurlijk never nooit niet zelf auto rijden.

En daar lag ik dan op een gegeven moment. In de gevreesde stoel. Glimlachend, met nog steeds dat portie gezonde spanning. Van te voren had ik Emla-zalf (verdovende zalf) op mijn handen gesmeerd, want ja, sorry, eens een mietje altijd een mietje . Helaas had ik waarschijnlijk de zalf te kort van te voren op mijn handen gesmeerd, plus het feit dat de zalf ervoor zorgt dat de aders moeilijker te vinden zijn. Ik voelde het geprik dus zeker wel. En ze prikte ook nog mis, omdat ze door de zalf mijn aders niet kon vinden. Op mijn rechterhand prijkt nu dan ook een fijne, best wel grote blauwe plek. Dus verhuisde het hele circus zich naar mijn linkerhand. Ook daar voelde ik de prik wel degelijk, maar gelukkig zat deze gelijk goed. En ik moet zeggen.........dat prikken......pffff, wat een watje was ik eigenlijk. Je voelt het wel, maar om nou te zeggen dat je door het plafond vliegt van de pijn..... De anesthesist zei nog dat ik aan leuke dingen moest denken en hopsakee, weg was ik. Zo raar was dat. Ik keek nog naar vriend M. en wilde blijkbaar nog een heel verhaal vertellen, maar mijn ogen vielen dicht en ik kreeg ze niet meer open.

Het rare aan deze vorm van narcose is dat je blijkbaar wel reageert op de vragen die mensen aan je stellen. Dus de tandarts zegt: "doe je mond maar open", en je doet je mond open. Vervolgens doen ze hun kunstje en als ze klaar zijn draait de anesthesist de narcosekraan dicht en wordt je eigenlijk direct wakker. En vervolgens vraag je je af wanneer ze gaan beginnen. Toen ze mij van de narcosekraan afhaalden heb ik nog gezegd dat mijn kies, die afgebroken was, zo raar aanvoelde, dat het niet goed was. Waarop de tandarts mijn kies heeft geslepen, me ergens op heeft laten bijten, nog een keer heeft zitten slijpen, nog een keer ergens op heeft laten bijten en toen werd ik wakker. En dat kan ik me zo goed herinneren!! Terwijl ik dus eigenlijk nog min of meer onder zeil lag. Wat er daarna allemaal gebeurd is, is voor mij een compleet raadsel. Het moment dat ik echt weer goed bij mijn positieven was, is volgens mij ergens bij Eindhoven geweest. Wat ik me er nu van kan herinneren. Toen keek ik op een gegeven moment in de spiegel en bleek dat mijn make up ergens onder aan mijn wang hing. Volgens mij heb ik liggen huilen tijdens de behandeling ofzo, hoe krijg je anders de make up onder aan je wang? Niet dat het mij wat uitmaakt hoor, ik kan me er toch niets van herinneren.

En nu zit ik met een nogal beurse kaak (en een blauwe plek op mijn hand). Het voelt nu een beetje zeurderig allemaal, maar ik vind het geen reden om mezelf dan maar vol te gooien met pijnstillers (dat dan weer niet, haha). Verder ben ik een beetje loom en koud. Morgen ben ik lekker thuis, ik mag een dag niet autorijden. Er zit blijkbaar nog steeds narcosespul in mijn systeem. Ik vind het best. Het werk is weer gedaan!!

Michaela - default - Alweer twee nieuwtjes!! / Geen trackback - § ¶