22 Juni 08 - 18:12Parkeren VIP--rechtdoor

Vrijdagmiddag, op het allerlaatste nippertje, ontvang ik een mailtje van de zanger van U2NL. Ik sta op de gastenlijst voor het Indian Summer Festival in Broek op Langedijk de volgende dag. Ik heb toegang tot het festivalterrein en het VIP-deck en hij verwacht veel mooie foto's van het optreden. Jippie!!!!

Dus bepakt en bezakt met mijn camera + toebehoren vertrok ik gisteren naar Broek op Langedijk. 30 kilometer hier vandaan. Lekker dichtbij. Aangekomen bij het festivalterrein zie ik een bord staan waarop staat dat VIP's rechtdoor moeten rijden om te parkeren. Er staan nog wel meer borden, maar die lees ik niet. Ik heb immers toegang tot het VIP-deck, dan zal ik ook wel een VIP zijn qua parkeren. Weet ik veel. Na een paar kilometer gereden te hebben en inmiddels ook een paar kilometer verwijderd van het festivalterrein beland ik een klein schattig dorpje. Het VIP-parkeerterrein heb ik nooit gezien, dus besluit ik mijn auto in dit dorpje te parkeren en terug te lopen naar het festivalterrein. Debiele actie natuurlijk. Ik had ook terug kunnen rijden, maar het was eenrichtingsverkeer en onbekend terrein en meer van die smoezen, dus dan maar lopen. Heeeeeel ver lopen. Gelukkig was het mooi weer en was mijn tas heus niet zo zwaar......

Bij de ingang van het festivalterrein bleek vervolgens dat ik niet daar naar binnen kon. Ik moest nog verder terug lopen en mezelf backstage melden. Zo gezegd, zo gedaan. Die ene kilometer kon er ook nog wel bij. En wat staat daar bij de backstage-ingang? Juist, het bord waarop staat dat VIP's rechtdoor moeten rijden om te parkeren, maar ook een bord waarop staat dat artists, crew en guests gewoon daar, voor de ingang konden parkeren. En ik was een guest, ik had gewoon voor de deur kunnen parkeren!!! Wat een enorme blonde actie. Tsssss.....

Moe van al dat gewandel haastte ik mezelf het festivalterrein op. U2NL was inmiddels begonnen en als de wiedeweerga ben ik foto's gaan maken. Leuk optreden, beetje tam, ik ben anders van ze gewend, maar desalniettemin een leuk optreden. De kerkdienst er omheen vond ik maar saai. Niet echt mijn piece of cake, maar goed. De foto's, daar ging het immers om. Na afloop nog even een rondje over het festivalterrein gelopen en tot de conclusie gekomen dat dit wel een enorm leuk festival is. Voor elk wat wils, goed georganiseerd en een fijne sfeer. Daar wil ik volgend jaar nog wel een keer naar toe, maar dan met een groepje vrienden. Ik was hier immers alleen en alleen is ook maar alleen, dus vond ik er eigenlijk geen ruk aan. Ik besloot naar huis te gaan. Ik had mijn plicht volbracht.

Ik bedacht om gewoon via de normale uitgang het festivalterrein te verlaten. Takke-end lopen om dan tot de conclusie te komen dat er duizenden mensen voor de ingang stonden die naar binnen wilden. Naar buiten was onmogelijk op dat moment. Takke-end weer terug lopen en backstage het terrein verlaten, om vervolgens weer een paar kilometer terug te moeten lopen naar mijn auto. Leuk hoor, zo'n uurtje festival. Goeie cardio ook, want daar kwam ik vanochtend achter. Een spierpijn in mijn benen en mijn heupen, echt niet normaal meer, gewoon lachwekkend.

Overigens, ondanks mijn gewandel wel weer een ervaring rijker. Frank, bedankt!!!

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

14 Juni 08 - 02:02......!

Oud en nieuw 2007, mijn vader zit hoestend en hijgend op de bank en klaagt over de sigarettenrook. Nooit van zijn leven heeft ie dat gedaan, klagen over sigarettenrook, ik was dan ook best een beetje verbaasd. Het hoestje was vervelend, heel vervelend en ik vraag mijn vader of hij al naar de dokter is geweest. Nee, nog niet, maar hij zou zeker die week een afspraak gaan maken. Zo gezegd, zo gedaan, waarop vervolgens mijn vader in die enorme medische molen terecht komt. Foto's, MRI, longpunctie, de duvel en zijn ouwe moer. En dan......op de avond dat ik mijn allereerste les zou hebben op de fotovakschool, slecht nieuws: kanker.

Godverdomme (pardon my language). Compleet uit het veld geslagen, het niet willen geloven en het daarom maar min of meer negerend. Een soort van afweermechanisme? Ik vertel het aan vrienden, collega's en kennissen, maar op wat uitzonderingen na merkt niemand aan mij dat ik van binnen in paniek ben. Dat ene engeltje.....dat engeltje dat op de schouder van mijn moeder zat 5 jaar geleden. Zal die er nog zijn? De positieve kijk (en uitkomst) op de ziekte van mijn moeder 5 jaar geleden, was op dit moment ver te zoeken. Longkanker........gaat daar niet gewoon iedereen dood aan? En ik steek nog maar een sigaret op. Ik rook veel te veel op dit moment.

Hoe tegenstrijdig is dat? Mijn vader heeft longkanker en ik rook me een ongeluk. Mijn verstand zegt natuurlijk: "jij, enorm stom kutwijf........hoe haal je het in je hoofd?" En van de stress steek ik er nog maar een op. De link roken en longkanker is natuurlijk heel makkelijk te leggen, maar ik? Ik steek mijn kop in het zand en ben in paniek.

Februari 2008. Mijn vader wordt opgenomen in het ziekenhuis. Ik hoop heel hard op dat ene engeltje, maar durf het ook eigenlijk bijna niet te hopen. Hoe kan ik ook? Hoeveel geluk kan 1 gezin hebben? Naar buiten toe speel ik mooi weer. Dat zit nou eenmaal in me..... hoe slecht het ook gaat. Gevoelens uiten? Geen idee..... De dag voor de operatie ga ik bij mijn vader op bezoek. Dat ik een kind van mijn vader ben blijkt hieruit. Mijn vader reageert precies zoals ik reageer, denk ik. Lachend en grappen makend aan zijn bed, maar ondertussen........ paniek!!! Ik weet dat, ik heb hetzelfde.

De doktoren schrijven 2 scenario's voor. De ene is het verwijderen van de tumor en dan verder kijken hoe nu verder en de andere is het verwijderen van 1 hele long indien het echt niet anders kan. Het laatste is het geworden. De chirurgen hebben het zekere voor het onzekere genomen en de long waar de tumor in of op zat in zijn geheel verwijderd. Nooit geweten dat dat kon. Dat een mens kan leven op 1 long. Mijn vader bleek het levende bewijs. Een mens kan gewoon doorleven op 1 long. Gelukkig maar.

Krap een week na de operatie mag mijn vader alweer naar huis. Snel? Welnee? Mijn vader was het liefst na ontwaken op de intensive care alweer opgestaan om naar huis te gaan. Hij had zin in een biertje en een gebraden kippetje. Dat ene engeltje.....hij was weer terug!!! Mijn hart maakt een sprongetje en van binnen schreeuw, lach en huil ik tegelijk. Zou ik in God geloven, dan had ik hem op mijn blote knietjes bedankt.

Vanavond kreeg ik te horen dat mijn vader klaar is met zijn preventieve chemokuren. De snijwonden aan zijn long waren schoon, geen uitzaaiingen, maar voor alle zekerheid kreeg hij toch maar een chemo. Je weet immers maar nooit, toch? En nu is ie klaar. Klaar om zijn energie weer bij elkaar te sprokkelen en weer gezond te worden.  Ik heb er alle vertrouwen in. Mijn moeder ook trouwens......anders ga je natuurlijk niet zitten grappen over het feit dat mijn vader de chemo-bijsluiter heeft zitten bestuderen en vervolgens last heeft van alle mogelijke bijwerkingen.

Woensdag 12 juni. Ik lees een artikel op Nu.nl over allerlei awards die zijn uitgereikt in Paradiso de avond ervoor. De awards vliegen je om oren en ik beland bij de laatste alinea en lees dat er tevens een lifetime achievement award werd uitgereikt aan Pascal Bouma die in februari dit jaar is overleden. De schrik slaat me om het hart. Het zal toch niet? De broer van ex-klasgenoot M.? Ex-klasgenoot M. waarmee ik een top-reunie heb gehad vorig jaar juni, waar zijn broer Pascal ook bij was? Ik google en vind pagina's vol over het overlijden van Pascal. Nee, nee, nee......de tranen springen me in mijn ogen, mijn hart is bij M. Wederom, godverdomme!!! 37 jaar, een week na diagnose overleden aan kanker.

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶

03 Juni 08 - 23:30Michaela probeert het nog maar eens.....

Begin juni 2004 (check de archieven) probeerde ik eens een dagje Pinkpop. Dat dat geen succes was toen moge blijken uit mijn toenmalige log. Heel hard riep ik toen dat ik nooit meer naar Pinkpop (of Lowlands of Rock Werchter) zou gaan. Ik vond het toen zo verschrikkelijk, dat ik eigenlijk genezen was. Maar.......nu bleek de line up dit jaar toch wel zo geweldig te zijn, dat ik zomaar opeens besloot om het toch maar weer eens te proberen. En deze keer niet 1 dag, neeeee, doe eens gek, het werden gelijk alledrie de dagen. Uiteraard, verwend als ik ben en blijf, haalde ik het niet in mijn hoofd om ook nog eens op de camping te gaan staan. Natuurlijk niet. Ik vond het al heel wat dat ik besloten had om van 3 dagen Pinkpop te gaan genieten, dan ga ik toch zeker niet in een klam tentje bivakkeren. Hotel Rolduc werd geboekt. Ik was er klaar voor!!

En zo vertrokken vriendin S. en ik afgelopen vrijdag met de auto naar Landgraaf. Of nee, eigenlijk Kerkrade, want daar stond ons hotel. Om 12 uur 's middags vertrokken we en om 18.15 uur checkten we in. Wat een drama, echt niet normaal meer. File, file en nog eens file. Van Amsterdam tot Den Bosch file, ring Eindhoven file, en nog veel meer file. Ruim 6 uur in de auto. Van pure ellende zijn we op een gegeven moment van de snelweg afgegaan en besloten we Tomtom een alternatieve route te laten bedenken. Dat ie alternatief was is een feit. Dwars door Duitsland, over zandweggetjes en kleine wiebelige bruggetjes en Tomtom maar roepen dat ie een nieuwe route ging berekenen. Ik kreeg het er warm van, want zouden we wel op tijd aankomen om mijn favoriet van het hele Pinkpop-festival te zien? Chagerijnig werd ik er ook van. En ik niet alleen, ook vriendin S. kreeg er steeds meer de pest in. Zoals gezegd, om 18.15 uur checkten we in, bagage in de kamer gegooid en gelijk vertrokken. Op de fiets!! Ja, lacht u maar. Op de fiets. Wat hadden we dat toch goed bedacht......gewoon allebei een oude fiets meenemen en dan op de fiets elke dag naar Pinkpop. Wat een slimme meisjes zijn we toch.....dachten we. Want we waren even vergeten dat Limburg nogal heuvelachtig is en dat een fiets met versnellingen dan helemaal geen overbodige luxe is. 6 kilometer lang klimmen en dalen met een enorme luchtvochtigheid en een verkoudheid. Kapot was ik toen we aankwamen bij het festivalterrein. Fietsen tegen het hek aangegooid en keihard naar binnen gerend en direct doorgelopen naar de 3FM stage. Godzijdank voor het feit dat ik in 2004 al eens was geweest, want ik wist precies waar ik naar toe moest. Klokslag 19.15 uur stonden we voor het podium en nog redelijk vooraan ook. Giel Beelen stond al op podium en kondigde aan.......ALTER BRIDGE!!!! Echt, als ik dat had gemist dan was ik wel zo ziek geweest van verdriet en dat overdrijf ik echt niet, maar gelukkig kwamen we precies op tijd aanrennen. De ellendige file meteen vergetend en direct meegesleept worden in de fijne muziekjes van Alter Bridge. Wat was ik enorm blij, ik kon wel janken van blijdschap en stiekem heb ik ook wel een klein brokje weggeslikt bij het zien en horen van Alter Bridge. Een geweldig optreden heb ik mogen aanschouwen met als hoogtepunten.......ach, het waren allemaal hoogtepunten. Fantastisch, geweldig en meer van dat al. Super!!! Toen Alter Bridge het podium verliet meldde ik even aan vriendin S. dat ik dan nu kon sterven. Het was goed zo!! En toen....toen kwam Metallica op het hoofdpodium.

Blij dat ik niet gestorven ben, want wat was dat gaaf zeg. En wat een boel mensen, zoveel mensen, echt niet normaal meer. En ze stonden allemaal op het hoofdveld voor Metallica. Vuurwerk, lichtshow, subliem geluid en een vet rockende Metallica. Wat een eer om dat te mogen meemaken. 2 uur lang hebben we mogen genieten van een geweldige show met natuurlijk de hits Nothing Else Matters, One, Master of Puppets en Enter Sandmann. Bij die laatste zag je het hele veld op en neer bewegen, zo mooi om te zien. Ik besloot dat ik Pinkpop toch wel erg leuk vond begon te vinden, ondanks de drukte waarvan ik altijd riep dat ik daar niet tegenkon. En sterven wilde ik ook niet meer.......ik begon toch ook wel razend nieuwsgierig te worden naar Pinkpop-dag 2. Maar eerst moesten we nog terugfietsen naar ons hotel. Dat mensen dat voor de lol doen, dat fietsen in Limburg, daar begrijp ik echt geen snars van. Eenmaal aangekomen bij het hotel besloten we dit nooit meer te doen. Een taxi zou een stuk handiger zijn.....dachten we.....

En zo lieten wij voor de volgende dag een taxi voorrijden bij het hotel. Goed geregeld!! Dag 2 was een aaneenschakeling van superbands en tevens ook de dag van ons personeelsuitje. Ook al mijn collega's en bazen kwamen die dag naar Pinkpop voor 1 dag. Dat was nog eens een verrassing voor ze. In het kader van het 10-jarig notaris zijn van 1 van de bazen hadden mijn collega, 1 van mijn andere bazen en ik een dagje Pinkpop geregeld als personeelsuitje. De dag was geweldig, op 1 keiharde regenbui na, maar gelukkig hadden we uiteraard regenponcho's en brak na die regenbui de zon eindelijk door. En die is niet meer weggegaan, wat een genot. Een genot waren ook de bands die dag. We zagen de Stereophonics, Editors, Kaiser Chiefs, Eagles of Death Metal en als super- super- super-afsluiter de Foo Fighters. De hele dag heb ik staan springen, dansen, klappen en meeschreeuwen. En ik besloot dat ik gek was in 2004. Ik heb me gek genoten, hoe kon ik het toen toch zo niet leuk hebben gevonden? Raar wijf!!

De taxi terug naar ons hotel is nooit gekomen. We hebben ons gek gebeld met de taxicentrale en telkens kregen we te horen dat ze er aan zouden komen, maar al wat er kwam....geen taxi. Anderhalf uur hebben we staan wachten op die fucking taxi. Ik was al bang dat we moesten gaan lopen, maar door al dat gespring en gedans en gewandel van het ene naar het andere podium, waren mijn voeten niet meer in staat om zo'n eind te lopen. Die waren er het liefst van ellende afgevallen, zo moe en pijnlijk waren ze. Van pure ellende heb ik op een gegeven een auto aangehouden waar een jongen alleen in zat met veel boem-boem-muziek. Ik heb zijn deur opengetrokken en hem € 20,= geboden als hij ons naar ons hotel wilde brengen. Godzijdank zei hij dat we in mochten stappen en zo kwamen we uiteindelijk veilig en wel weer aan in ons hotel. Nooit gedacht dat ik zulke fratsen zou uithalen, maar een mens doet blijkbaar vreemde dingen in tijden van nood.

Dag 3 vond ik persoonlijk wat minder qua optredens. Bij mij moet je niet aankomen met Racoon, Gavin deGraw en weet ik veel welke zeikartiesten nog meer. Wel leuk om te zien waren Fiction Plane en de Wombats. Nou ja....zien? Horen eigenlijk. Compleet uitgeteld, in de felle brandende zon, hebben we naar de muziek liggen luisteren in het gras. Heerlijk!!! De afsluiters van die dag hebben we niet gezien overigens (Roisin Murphy en Rage Against The Machine). Vriendin S. was levend aan het verbranden, ondanks de zonnebrandcreme en aangezien er geen plekje schaduw te vinden is op dat terrein besloten we fijn op tijd weer te vertrekken. Met als voordeel dat ik het hele Pinkpopprogramma op Ned. 3 die avond hebben kunnen kijken.

Pinkpop 2008 was een genot!! Volgend jaar gewoon weer!!

Michaela - default - Slechts één nieuwtje / Geen trackback - § ¶