21 Juni 09 - 22:58Nieuwe website

As we speak ben ik druk bezig een nieuwe website te bouwen. Het heeft even geduurd, omdat ik er van overtuigd was dat ik het toch niet kon, maar nu heb ik een programma: Studio Webdesign, waarbij je in een soort van handomdraai een compleet nieuwe site in elkaar knutselt. En daar ben ik nu heel druk mee en een lol dat ik er mee heb!!!

Deze fijne site, die jarenlang trouwe dienst heeft gedaan, zal dan ook ophouden te bestaan. Wanneer? Dat weet ik nog niet. Ik ben nog veel te druk met het bouwen van de nieuwe site, wat overigens een fotosite gaat worden. Mensen die gefotografeerd willen worden, willen immers toch ook graag werk van je zien. Dus het besluit is genomen, www.michaela-meijer.com is straks weblog-af en zal straks door het leven gaan als Michaela Meijer Fotografie.

Het loggen zelf, is me opgevallen, staat al heel lang op een laag pitje. Ik heb er gewoon niet zo'n zin meer in na 7 jaar. En mocht ik dan toch de aandrang hebben om mijn lief en leed op het net te plempen, dan kan dat altijd nog bij Hyves.

Dus wie weet, tot ziens. En anders, heb een gelukkig leven!!

Michaela - default - Nog geen nieuws / Geen trackback - § ¶

11 Juni 09 - 23:49Het leed dat angst heet

Het moment waar ik zo naar uit keek is aangebroken. De tandartsbehandeling met verdoving en boren en klemmen en spuiten is voorbij en dat bij volle bewustzijn. De alomvattende angst kwam tot een enorm climax toen ik eenmaal in de gevreesde stoel lag. Mijn hart klopte zo snel en hard dat ik het door mijn hele lijf voelde. Het angstzweet gutste uit alle porieen die een mens maar kan hebben en mijn ogen zullen zo groot als schotels zijn geweest. Dat gevoel....het was een hel!!! Het liefst was ik de behandelkamer keihard uitgerend en nooit meer teruggekomen. Maar goed, zoals ik in mijn vorige log ook al zei, ik ben een grote meid, even door die zure appel heenbijten dus.

Mijn lieftallige tandarts en haar assistente hebben me op alle mogelijke manieren geprobeerd te kalmeren. Er werd gepraat en uitgelegd en zelfs nog even en passant vermeld dat ik naast het vullen van dat ene gaatje ook nog 2 vullingen zou moeten laten vervangen. Godallemachtig......ze moesten me wel hebben. Mijn lijf schreeuwde het uit: "ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet", maar mijn verstand zei: "hup, open die mond en aan het werk". En dat laatste deed ik dan ook. Ik sloot mijn ogen, de assistente hield mijn hand vast (waar ik zo hard als ik maar wilde in mocht knijpen) en toen zei de tandarts alweer dat de verdoving er al in zat.

Wat? Rewind.......de verdoving zit er al in? Echt waar, ik heb niets, maar dan ook helemaal niets gemerkt of gevoeld van die hele spuit. Nog geen 2 minuten later was mijn complete linkerbovenkant verlamd en kon de tandarts haar werk doen. Lekker boren, slijpen, nog meer boren, beetje harder boren, een compleet hekwerk aanleggen om mijn kies heen, een watje in mijn wang stoppen, drilboren, zuigen, water...... En ondertussen lag ik "Marley & Me" te kijken op de tv boven me, zo relaxed alsof ik nooit anders had gedaan.

31 augustus moet ik terugkomen. Dan worden er 2 vullingen vervangen. Ik heb zo'n vaag vermoeden dat ik vanaf vandaag niet meer bang ben voor de tandarts. Driewerf hoera voor mezelf!!

Michaela - default - Nog geen nieuws / Geen trackback - § ¶

09 Juni 09 - 22:22Nog 2 nachtjes slapen....

Het was natuurlijk al een enorme, gigantische, overweldigende overwinning toen ik een jaar of 4 of 5 geleden mijn angst overwon en mezelf onder narcose compleet liet saneren bij de tandarts. Vervolgens elk half jaar netjes op controle, waarbij ik het op een gegeven moment niet eens meer heel erg eng vond om te gaan. Vorig jaar ben ik nog 1 keer onder narcose gegaan om mijn verstandkiezen te laten trekken en een gaatje te laten vullen. Nee, die tandarts was heus niet eng meer. Nou ja.......dat is natuurlijk grootspraak, want ondertussen, diep van binnen, ga ik nog steeds liever niet.

En toen werd het tijd voor een nieuwe tandarts. Eentje in de buurt. Eentje die niet 200 kilometer verderop zit en waar ik een hele dag vrij voor moet nemen. Een praktijk in Alkmaar werd het. Eentje die, mocht de nood aan de man zijn, ook onder narcose behandelt. En die ontdekte tot mijn grote schrik een gaatje. Er was een stukje vulling afgebroken en daar ontwikkelde zich blijkbaar een gaatje.

Nog 2 nachtjes slapen en dan is het zover. Dan laat ik voor het eerst van mijn leven een gaatje vullen bij volle bewustzijn. Zonder narcose, maar met verdoving. Over 3 nachtjes is het alweer voorbij. Was het maar alvast zover, want ik begin nu toch wel enigzins de zenuwen te krijgen. Maar heeee, kom op, ik ben een grote meid. Na jaren met een dikke vette ontsteking in mijn kaak te hebben rondgelopen, moet dit toch een peuleschilletje zijn? Toch?

Michaela - default - Nog geen nieuws / Geen trackback - § ¶